Zelfbeeld

Koen Neyens en professor Pol Ghesquière hebben het over de voorgeschiedenis aan negatieve ervaringen die studenten met dyslexie met zich meeslepen. De studenten praten over hun zelfbeeld, een afgestudeerde student met dyslexie getuigt over haar ervaringen.

Video Transcriptie

San Verhavert: (Student)

Ja ik denk dat niemand het graag heeft om als de onhandigste, de slechtste, de traagste beschouwd te worden, heel het lager eigenlijk te horen dat je dom bent. En dat heeft mijn zelfbeeld toch redelijk naar beneden geholpen.

Koen Neyens: (Cel Studeren met een functiebeperking)

Studenten met dyslexie kunnen een voorgeschiedenis hebben van een aantal mislukikingen, van onbegrip ook, dat ook in het lager en secundair is opgebouwd. het werd hen verweten dat ze dom waren, lui, dat ze niet kunnen schrijven lezen, wat ze hier komen doen, dat ze het nooit kunnen waarmaken in het onderwijs. Jammer genoeg hebben we daar ook in het hoger onderwijs soms mee te maken. Het is vooral door die voorgeschiedenis dat zij wellicht een vorm van ja wantrouwen, van te weinig zelfvertrouwen hebben onwtikkeld, van een negatief zelfbeeld dus ook en bijhorende faalangst of stress. En daar kunnen wij eigenlijk gebruik maken van het aanbod van het psychotherapeutisch centrum die trainingen organiseert maar ook groepsessies, therapieën op het vlak van faalangst, stressbeheersing enzovoort.

Sarah Ballard: (Studente)

Het jaar voordat ik mij ging testen op dyslexie ben ik in faalangsttraining gegaan omdat dat ja wel heel veel effect had op mij in een negatieve zin natuurlijk. En blijkbaar was het voor de clbmedewerkster toen zo duidelijk dat ik dyslexie had dat ze heel verbaasd was toen ik kwam vragen of ik misschien dyslexie zou hebben aangezien zij dacht dat ik al een attest had. En ze zei dat ze dat kon afleiden uit het feit dat ik zo fel faalangst had en dat ik nog altijd eigenlijk als het zo examens zijn of dingen gerelateerd aan school, aan presteren, aan presentaties geven dat ik dan wel, allez, ik heb het daar wel heel moeilijk mee omdat ik dat, het voelt dan, ik moet zo weer presteren en ja dat werkt niet zo goed bij mij.

Professor Pol Ghesquière: (Dyslexie-expert, Onderzoeksgroep Gezins- en Orthopedagogiek KU Leuven, Stichting Leerproblemen Vlaanderen)

De gevolgen van dyslexie op gedrag en emotionele ontwikkeling zou je kunnen zeggen is ook weer heel divers en veel hangt daar vanaf van hun persoonlijke geschiedenis, wat ze meegemaakt hebben doorheen die schoolloopbaan, hoe ze daarin begeleid zijn maar vooral hoe ze daarin bejegend zijn, is van cruciaal belang om de gevolgen op een vlak van gedrag en emotionele ontwikkeling te kunnen beschouwen.

San Verhavert:

Met de extra faciliteiten en de ondersteuning zo vanaf tweede, derde middelbaar en nu aan de universiteit heb ik dat meer leren aanvaarden, dat is een deel van mij. Ik heb al ook in het lager, omdat ik mezelf moest behelpen, heb ik ja veel middeltjes ondervonden en mezelf ja de dingen gecompenseerd en ja da's een deel van mij, de mensen moeten dat maar aanvaarden.

Kim Deboes: (Alumnus)

Dyslexie heeft eigenlijk een negatieve invloed gehad op mijn zelfbeeld omdat ik heb zeven jaar gedaan over mijn humaniora en er is heel vaak geopperd geweest dat ik eigenlijk te dom was, dat ik niet thuishoorde in het ASO, dat het toch beter was dat ik naar het TSO ging want ik kon de studies niet aan. En ik was iemand die maar met de hakken over de sloot erdoor geraakte. Er is ooit één leerkracht geweest voor Engels, die dat het verschil heeft opgemerkt tussen mijn schriftelijk examen en mijn mondeling examen omdat ik op dat moment zeer goed was in Engels. Ik was bijna perfect tweetalig maar ik kreeg dat niet op papier gezet.