Geen plek, geen stem, geen waardigheid
Delegatie Jeanne Devos woont conferentie bij
Dit artikel verscheen in de Campuskrant van 16.5.2007
Een van de groepen tijdens het congres Child Abuse & Neglect – the Facts was het gezelschap van zuster Jeanne Devos, die negentien Indiase medewerkers had meegebracht. Enkele van hen werden zelf als kind mishandeld of verwaarloosd.
Jeanne Devos’ National Domestic Workers Movement (NDWM) zorgt voor opvang en opleiding van kindslaafjes in India. Hun aantal wordt op 44 miljoen geschat. “I call myself a wounded healer”, zegt Esther, een Indiase Ursulinezuster die sinds 2002 de regio van Delhi coördineert voor NDWM. “Het heeft enorm lang geduurd eer mijn wonden geheeld waren.” Het verhaal van haar jeugd is schrijnend. “Vanwege haar moeilijke jeugd was mijn moeder alcoholverslaafd.
Ze verwaarloosde haar zeven kinderen. Het karige loon van mijn vader ging op aan drank zodat we soms niet één maaltijd per dag kregen. Ik weet niet hoeveel keer ik met mijn broer of zus op de rug ben gaan bedelen om eten, zo vernederend… Mijn zus was amper veertien toen ze stopte met school om als huispersoneel te gaan werken. Ze kreeg een onwettig kind en stond er alleen voor. Vroeger kon ik er niet over praten zonder te huilen.”Ook Joseph Dilraj heeft zijn hele jeugd als kindslaaf gewerkt. Na de vroege dood van zijn vader migreerde zijn moeder en nam haar jongste zoon mee naar haar werkplek. Hoewel de man des huizes Joseph liet studeren, was het geen rimpelloze tijd. “Ik werd verwaarloosd. Vaak was er geen tijd om naar school te gaan omdat ik van deur tot deur melk moest verkopen. Omdat ik zelf migrant ben, begrijp ik de vrouwen en kinderen die vandaag van het platteland naar de stad trekken in de hoop op een beter leven. In Varanasi hebben we een crisiscentrum, crèches, een rainbow home voor jonge meisjes en we werken in de sloppenwijken.”Esther vangt kindslaafjes jonger dan veertien op. “Ze zijn het slachtoffer van fysiek, seksueel of mentaal geweld, van verwaarlozing… Zelfs moord komt vaak voor. Hun verhalen kruipen onder mijn vel. Ik kan niet veel doen, maar ik luister en ben er voor hen. Ik ben zelf erg dankbaar voor de hulp die ik gekregen heb.” Felix D’Souza is de voorzitter van NDWM. “We zijn in tweeëntwintig staten en achtentwintig talen actief en hebben meer dan driehonderd betaalde personeelsleden. Ik heb ook als kind gewerkt, samen met mijn moeder, een ongeletterde weduwe. Toen ik priester werd, wilde ik iets doen voor huisarbeiders. Ik ontmoette zuster Jeanne en kon meebouwen aan haar droom. Kindslaafjes hebben geen waardigheid, geen stem en geen plaats in de maatschappij.” De CAN-conferentie bood de Indiase veldwerkers de gelegenheid om ervaringen uit te wisselen. Joseph vindt de input verrijkend. Ook Esther is tevreden.
“De statistieken vielen me soms zwaar maar de praktijkvoorbeelden waren inspirerend. Ik ben erg trots dat ik, als vrouw uit de lagere klasse, prinses Mathilde heb ontmoet”, lacht ze. Felix merkt wel het perspectiefverschil
op. “Hier in het Westen wordt kindermishandeling
gekoppeld aan een slechte familiale situatie of onverantwoordelijkheid
van de ouders, terwijl wij armoede als de grootste oorzaak zien — het is de Indiase maatschappij die kinderen op een wrede manier uitbuit. Desondanks heb ik hier veel geleerd, nothing goes to waste. De uitwisseling
in kleine groepen was ook erg vruchtbaar. Het motiveert ons dat we niet alleen zijn. Ik kan teruggaan naar India en zeggen dat de wereld inzit met het probleem.” (ks) Op 8 mei sloten de UZ Leuven een formeel samenwerkingsakkoord met het St.John Medical-ziekenhuis uit het Indische Bangalore
om de medische en psychiatrische zorg voor kinderen te verbeteren.
Indien u het Zuster Jeanne Devos Fonds voor Kinderrechten wil steunen,kan u een gift overmaken op
rekeningnummer 432-0000011-57 van de KU Leuven
met vermelding ‘Gift Zr. Devos - kredietnr. ELG-FOZJDV-P3610’.
U ontvangt een fiscaal
attest voor een gift vanaf 30 euro.
