Een aartsmoeilijke taak (De Standaard)
André-Mutien wordt André-Joseph (Kerknet)
Episcopaat Mgr. André-Mutien Léonard
Nieuwe Aartsbisschop zet krijtlijnen uit (Kerknet)
Aartsbisdom mechelen-brussel verwelkomt Mgr Léonard (Kerknet)
Trendbreuk met zijn voorganger kon niet groter zijn. Voordeel van de twijfel? (Opinie - RKNieuws.net)
Alarm! Het is monseigneur Léonard! (De Standaard)
Alle video's over ‘Mgr. Léonard’(CANVAS)
Jan Becaus geeft een woordje uitleg (VRT - De Redactie)
Mgr. André-Mutien Léonard: ‘De Belgische kerk heeft bezielers nodig, geen managers’ (Tertio - nieuwsbrief)
'Léonard is de nieuwe aartsbisschop van België' (De Standaard)
Het uur slaat voor Léonard (RKNieuws.net)
Afscheid Kardinaal Danneels (Nieuwsberichten en 'In de kijker')

Al jarenlang tippen de media Monseigneur Léonard als de opvolger van Godfried Danneels als aartsbisschop van Mechelen- Brussel. Zijn orthodoxe opvattingen, zijn streven naar een meer geprofileerde kerk, zijn persoonlijke band met de huidige paus (Léonard maakte deel uit van de Internationale theologencommissie onder voorzitterschap van kardinaal Joseph Ratzinger) en zijn voortreffelijke Nederlands maken hem inderdaad tot een kanshebber. Zelf blijft hij daar kalm onder: Wat een geluk dat de kerk haar verantwoordelijken niet moet rekruteren zoals dat in de politiek gebeurt, schreef hij in zijn column in Katholiek Nieuwsblad. “Geen enkele 'kandidaat' moet ernaar streven bij een bepaalde groep in de smaak te vallen. Alles wordt beslist zonder hem. Dat is een enorm voordeel en een bron van rust voor iedereen.”

Uit Tertio, 19 maart 2008

De Heilige Mutien-Marie Wiaux (Mellet, 20 maart 1841 - Malonne, 30 januari 1917), eigenlijk Louis Joseph Wiaux, bijg. de Biddende Broeder, was de zoon van een smid.

In 1856 trad Louis in bij de broeders van de Christelijke Scholen in Namen en ontvangt hij de naam Mutien-Marie. Hij wordt naar Chimay gestuurd voor een opleiding als docent. Deze sluit hij af in Brussel waarna hij in Malonne leraar wordt. Hij geeft les in muziek en tekenen en was een voorbeeld voor de jeugd in het gebed. Tijdens de Eerste Wereldoorlog heeft hij het schoolgebouw weten te beschermen tijdens de bezetting door de Duitsers. Na zijn dood, gebeurden op zijn voorspraak wonderen en werd de plaats in Malonne waar hij begraven ligt een bedevaartsoord.

Op 10 december 1989 is hij door paus Johannes Paulus II heilig verklaard. Zijn feestdag is op 30 januari. Hij wordt vereerd in de Sint-Martinuskerk te Aarsele waar vereerders in 1988 een beeld van hem plaatsten. Er wordt ook een relikwie van hem bewaard.

“Ik denk dat alleen mensen die mij niet kennen, bang zijn. Ik ben 15 jaar bisschop. Ook in Wallonië zijn nog mensen bang van mij, maar dat zijn mensen die nog nooit met mij gesproken hebben. Toen Benedictus werd verkozen, heb ik veel contacten gehad met de Vlaamse media. Ik heb de indruk dat die positief zijn verlopen.

Ben ik te conservatief? (zucht) Ik ben trouw aan de traditie van de kerk en dat lijkt mij normaal voor een bisschop. Maar voor de rest blijf ik heel open voor de mensen. Ik ben voor iedereen bereikbaar. Ik ben geen bureaucraat. Het is waar: op de centrale thema's van het geloof heb ik stevige overtuigingen. Maar altijd op een genuanceerde manier, en wat ik zeg, zal ik altijd rationeel rechtvaardigen.

Misschien komt het ook doordat ik het seminarie van Namen een nieuwe richting heb uitgestuurd. Toen ik bisschop werd, vond ik dat nodig. Op een seminarie heerste een te kritische sfeer. Pas op, een kritische houding hoort bij de theologie, maar ons seminarie was te kritisch. Het was niet langer in overeenstemming met de leer van de kerk. Wat ik toen gedaan heb, heeft mij trouwens ook veel krediet gegeven. Wie nu nog priester wordt in Namen, is zeer gehecht aan de kerk en de paus. En als kandidaat-priesters de indruk hebben dat we niet ernstig zijn, gaan ze elders. Trouwens, die overtuiging heerst nu in alle Belgische seminaries.”

Uit De Standaard, 15 april 2006

Ik heb nooit getwijfeld. Al zolang ik mij herinner, wilde ik priester worden. Als kind was ik enorm geboeid door de liturgie. Mijn drie oudere broers werden trouwens allemaal priester. Niet dat mijn moeder ons ooit over het priesterschap sprak. Dat leek gewoon natuurlijk.  Priester worden was de weg bij uitstek om met de Heer te leven. Pas later leerde ik daar ook de andere dimensies van kennen.

Ik heb veel geleerd van mijn oudste broer Jean. Na mijn twaalfde initieerde hij mij systematisch in de Franse literatuur, na mijn vijftiende in de filosofie. Mijn andere broers brachten mij muziek en sport bij. Op het jezuïetencollege had ik uitstekende leraars. Maar de deken van Jambes werd mijn geestelijke leidsman. Hij was een zeer verstandige priester die me erg heeft geholpen een pastorale gezindheid te ontplooien.

Uit Tertio, 19 maart 2008

“Ik denk zelfs dat God de overheid geld bespaart. Wat kosten de katholieke erediensten aan de overheid? De gebouwen, vooral kerken en pastorieën, en de lonen van de priesters en onderpastoors. Het onderhoud van de kerken mag toch wat kosten? Zij maken deel uit van ons cultureel patrimonium. Ik heb het drie keer meegemaakt dat in mijn bisdom een kerk afbrandde. Wel, ik heb toen mensen zien huilen, ook mensen die niet geregeld naar de kerk gaan. Ook zij zagen een symbool van hun stad in rook opgaan.

Iets minder dan tien procent van de bevolking gaat elke week naar de mis. Dat zijn nog altijd  een miljoen mensen. Volgens mij is dat de grootste betoging van het weekeinde. Ik wens de voorzitters van alle filosofische bewegingen en politieke partijen hetzelfde succes voor hun wekelijkse herbronning. En dan spreek ik nog niet van de concerten, de communies, de begrafenissen, die nog meer mensen naar de kerken brengt.'”

Uit De Standaard, 15 april 2006

“We moeten ons laten aantrekken door de kern van het geloof, door de persoon van Jezus. Het gaat niet alleen maar om wat 'christelijke waarden'. We hebben geen managers nodig, maar bezielers.”

Uit Tertio, 19 maart 2008

“Ik heb altijd gevonden dat kardinaal Ratzinger onverdiend een negatief imago had. Maar bon, dat imago was er. Nu heeft de wereld eindelijk zijn nederigheid, zijn bescheidenheid, zijn zachtheid leren kennen. Trouwens, de Romeinen en de jongeren hebben hem  onmiddellijk in de armen gesloten. De bisschoppen waren een beetje bang dat hij niet dezelfde uitstraling zou hebben op de jeugd als zijn voorganger. Een onterechte angst, zo blijkt. Hij heeft de jongeren tijdens de Wereldjongerendagen in Keulen diep ontroerd. Niet alleen met zijn woorden, maar vooral door houding. Hij wilde zelf niet de aandacht trekken, hij zette Christus in de belangstelling. Benedictus is een wegwijzer naar God en dat wordt geapprecieerd.”

• Een fotoreportage van de aankomst van Benedictus XVI op de Wereldjongerendagen in Keulen in 2005: http://www.youtube.com/watch?v=ecmFGyAbI7A 
• Een filmpje met enkele hoogtepunten uit de Wereldjongerendagen in Sydney in 2008 (waaronder ook het bezoek van Benedictus XVI): http://www.youtube.com/watch?v=K1xXtMjYRSk&feature=related

Uit De Standaard, 15 april 2006

“Op de dag dat paus Benedictus XVI zijn sociale encycliek 'Caritas in veritate' publiceerde,  werd popicoon Michael Jackson begraven. Gevolg: zelfs de meest prestigieuze kranten zwegen de paus dood. Dat stuit André-Mutien Léonard, de bisschop van Namen, tegen de borst. In het Katholiek Nieuwsblad schrijft hij: 'Ten tijde van de idiote polemiek over het condoom vonden de Belgische volksvertegenwoordigers het nodig (...) de paus te veroordelen. Het voorwendsel was dat het woord van de paus extreem belangrijk is wegens zijn grote weerklank. En nu dit woord zich uit over grote vragen van wereldbelang (...) komt het ver achter Jackson, de G8, de fratsen van Berlusconi en de Ronde van Frankrijk!'”

Uit De Standaard, 16 juli 2009

“Het is mogelijk dat getrouwde mannen tot priester gewijd worden. Ik heb vorig jaar nog een getrouwde dominee tot priester gewijd. Maar dat is een uitzondering. Ik sluit ook niet uit dat in de toekomst de kerk getrouwde mannen tot priester zal wijden, maar op dit moment is dat  geen goede oplossing. Het zou beschouwd worden als een toegeving, een compromis om meer mensen te rekruteren, en niet als een positieve keuze. Maar in een kerk die een grotere geestelijke kracht had, zou ik zo'n wijding niet uitsluiten. Nu heeft de kerk vooral meer spirituele kracht nodig. Wat zal ons redden? Een volledige aanpassing aan de westerse cultuur? Ik geloof het niet. De kerk moet een profetische houding aannemen. Het celibaat is een van die profetische houdingen.”

 “Mochten we de mensen tot priester wijden die het meest bereid zijn om zich volledig in te zetten, dan zouden we honderden vrouwen moeten wijden. Maar het mannelijke en vrouwelijke speelt een grote rol in de bijbelse openbaring. Christus stelt zich voor als bruidegom die met de mensheid en zijn kerk trouwt. De kerk is voor hem zijn bruid. Dat is de enige reden waarom hij onder zijn talloze volgelingen - zowel mannen als vrouwen - alleen de mannen uitkiest om hem te vertegenwoordigen. Een bisschop draagt niet voor niets een ring. Het geeft aan dat hij meer is dan een prefect van een departement. Het geeft aan dat hij Christus vertegenwoordigt als de bruidegom van de kerk. Ik ben in zekere zin getrouwd met mijn bisdom.”

Uit De Standaard, 15 april 2006

Met 35 seminaristen en twee seminaries zorgt u alleen voor meer dan de helft van de seminaristen in ons land. Hoe doet u dat?

“Ten eerste maakte ik werk van een klassiek seminarie met uitmuntende professoren die tegelijk absoluut trouw aan de kerk zijn. Dat is belangrijk voor een toekomstig priester. Jongeren zullen zich nooit inzetten voor de kerk als die niet gelooft in het priesterschap, in haar eigen missie en wezen. Als wij altijd eenzijdig kritisch staan tegenover de kerk zelf, is dat niet aantrekkelijk. Dat seminarie trekt veel studenten aan, ook van andere bisdommen en zelfs van buiten de landsgrenzen. Dat grote aantal werkt ook stimulerend voor anderen. Als je maar met twee of drie kandidaat-priesters bent, heb je de indruk dat je de laatste der Mohikanen bent en dat is niet bevorderlijk.

Ten tweede sta ik zeer open voor nieuwe bewegingen en gemeenschappen. Tibériade ontstond  in mijn bisdom, maar gemeenschappen als Emmanuel, Béatitudes, Frères de Saint-Jean, Marie Jeunesse en nog andere heb ik uit Frankrijk en Canada uitgenodigd om zich hier te vestigen. Dat zijn oorden waar jongeren spirituele zuurstof vinden. Vroeger ontdekten jongeren hun roeping in scholen, parochies en jeugdbewegingen. Nu gebeurt dat vooral in nieuwe gemeenschappen. Het is belangrijk dat die gemeenschappen worden aangemoedigd, zodat ze niet de indruk hebben dat de bisschop op een afstand blijft.

Ten derde opende ik in 2000 het seminarie Redemptoris Mater voor priesterkandidaten van de  Neocatechumenale weg.

Mijn collega-bisschoppen stonden aanvankelijk inderdaad veeleer sceptisch. Dat is nu wat weggeëbd. Zelf ben ik heel tevreden met dit seminarie. De hier gevormde priesters zijn geïncardineerd in dit bisdom, maar worden als 'fidei donum' uitgezonden in overleg met de Neocatechumenale weg. Er zijn inmiddels ook vijf priesters uit dat seminarie werkzaam in dit bisdom, tot ieders voldoening. Dat een neocatechumenale gemeenschap verdeeldheid in een parochie zaait, is geen denkbeeldig risico. Daarom moet je dat goed begeleiden. Het is belangrijk dat de pastoor van de parochie daar helemaal achter staat. Mijn ervaringen hier zijn heel positief.”

Uit Tertio, 19 maart 2008

“Wij spreken veel te weinig over Jezus. Wij geloven niet in het christendom, maar in Christus. Jezus is niet ter dood veroordeeld omdat Hij zieken genas of verdraagzaamheid predikte, maar omdat Hij zei dat Hij God was.”

http://amsterdam.rkstudentenpastoraat.nl/?n=106

“Jezus deed buitengewone aanspraken op de gelijkheid met God. Niemand anders in de religieuze geschiedenis zei ooit 'wie mij ziet, ziet de Vader'. Hij vereiste dingen die alleen God kan vragen. Eender wie die ons zou vragen hem liever te zien dan onze vrouw en kinderen, zouden we beschouwen als een gevaarlijke goeroe. De Vader gaf de Zoon de kans tot het uiterste te gaan in zijn liefde voor de mensen. 'God heeft Hem die de zonde niet kende, voor ons eengemaakt met de zonde, zodat wij door hem rechtvaardig voor God konden worden', schrijft Paulus (2 Kor 5,21). De Zoon moest in de diepste afgrond neerdalen opdat Hij elke menselijke zwakheid, eenzaamheid en zonde zou kunnen dragen en overstijgen.

De liefde van de Zoon ging zover dat hij ook onze ervaring van de stilte en de afwezigheid  van God deelde en doorstond. Vergelijk het met onze huidige ervaring van het atheïsme. Vele mystici, zoals Teresa van Avila, Theresia van Lisieux en zelfs moeder Teresa kenden zo'n nachtervaring van godverlatenheid.

Dat was de prijs voor de redding van de wereld, opdat niets a priori zou zijn verloren. Als er één vorm van eenzaamheid en ellende was die God niet kon bereiken en recupereren, zou dat sterker zijn dan Gods liefde.

De verrijzenis ligt zo mogelijk nog moeilijker dan de kruisdood. Ze is allesbehalve vanzelfsprekend. Maar het ontstaan van de evangelies en de ontwikkeling van de eerste kerk zouden zonder de verschijning van de Verrezene nog een groter mysterie zijn. Als alles eindigde met het kruis en het graf, hoe konden die bange en weinig gecultiveerde leerlingen de religieuze en burgerlijke overheden dan ooit zo uitdagen met de verkondiging? Iets ongehoords moet aan de oorsprong van dat geloof hebben gelegen.”

Uit Tertio, 19 maart 2008

Monseigneur Léonard choqueert af en toe bewust zijn gelovigen. "Als wij hier samenkomen om wat in een oud boek te lezen en enkele woordjes te horen spreken over wat stukjes brood, dan heb ik wel wat beters te doen", is zo'n uitspraak die de gelovigen geheid op het randje van de banken brengt. Om dan te vervolgen: "Want ik ben geen priester geworden voor wat symbolische gebaren die herinneren aan iets dat al voorbij is. Durven wij hier en nu écht te geloven dat Jezus werkelijk in dit brood en deze wijn aanwezig is?"

http://amsterdam.rkstudentenpastoraat.nl/?n=106

“Het is mijn diepste overtuiging dat het hart van Jezus en het hart van de jongeren voor elkaar zijn gemaakt en uiteindelijk op elkaar zijn afgestemd. Wij moeten daar veel explicieter aan herinneren en veel langer bij stilstaan. Die vraag is ook een kruis. We hebben een slecht geweten. Alsof het onze schuld is dat jongeren de kerk links laten liggen.

Probeer in de ontmoeting met de jongeren het geloof in Gods aanwezigheid te versterken, óók bij jezelf. Ik probeer dieper te geloven in mijn zending. Zijn wij daar wel genoeg van overtuigd? Richt een voortdurend hulpgeroep tot typische 'jongeren-heiligen' als Theresia van Lisieux en Don Bosco. Probeer met humor het tijdverlies van clichés weerleggen te vermijden. Stel het Paasmysterie centraal. Die werkelijkheid dat Hij God is, voor ons is mens geworden en voor ons, om onze zonden, aan het kruis is gestorven en is verrezen. Ik probeer mij in dat bewustzijn te bewegen als een vis in het water.

Als jonge mensen de kans krijgen anderen te ontmoeten die kunnen getuigen van een diepe ontmoeting met Christus, maakt dat zoveel overbodige vragen overbodig.”

http://amsterdam.rkstudentenpastoraat.nl/?n=106

“De bisschop is vol bewondering voor de omstreden film The Passion of the Christ. Vooral de eerste scène in de Hof van Olijven, waar de duivel Jezus bekoort door te zeggen dat de zondenlast van de hele wereld veel te zwaar is voor één mens. Jongeren zijn daar gevoelig voor, nieuwsgierig naar. Dáár gaat het om.
Mgr. Léonard steekt zijn verbazing over de afwijzende houding van vele collega-bisschoppen niet onder stoelen of banken. Hij is ook in debat gegaan met een boze joodse professor. Hij heeft uit Jesaja voorgelezen over de lijdende dienstknecht, een tekst van joden én christenen. "Uiteraard heeft deze film ook gebreken", aldus mgr. Léonard. "Maar Mel Gibson kan natuurlijk nooit zo volmaakt zijn als wij."”

http://amsterdam.rkstudentenpastoraat.nl/?n=106

“Ik ben er ook van overtuigd dat er een verschil is tussen een homoseksualiteit van  voorbijgaande aard en een diepgewortelde homoseksualiteit. Het woord seksualiteit betekent 'scheiding'. Het gaat dus om de tegenstelling van het mannelijke en het vrouwelijke. Dat verschil maakt deel uit van het wezen van de seksualiteit. Dus als iemand een seksuele neiging heeft die zich terugplooit op hetzelfde geslacht, dan is dat in tegenspraak met de dynamiek van de seksualiteit. Het is in tegenspraak met alle aspecten van de seksualiteit, van de biologische tot de spirituele aspecten. Maar dat betekent niet dat je homoseksuelen onrechtvaardig mag discrimineren.”

Uit De Standaard, 15 april 2006

“Homoseksualiteit is een niet goed ontwikkelde vorm van menselijke seksualiteit en is niet logisch. Holebi's kennen een probleem in hun normale psychologische ontwikkeling en dat maakt hen abnormaal.” Dat zei de bisschop van Namen vorig jaar in een interview in het Franstalige weekblad Télé Moustique. Ook het homo-huwelijk kreeg een veeg uit de pan. Zo wilde hij niet langer meer spreken over een huwelijk maar wilde hij een andere naam. “Noem het een pic, pac of puc, maar geen huwelijk”, aldus Léonard.

http://www.holebipastores.be/content/view/127/5/

De homo- en lesbiennegemeenschap heeft dinsdag bij de rechtbank van Namen  klacht ingediend tegen de Naamse bisschop Léonard. Die noemde in april homoseksuelen "abnormaal" in een interview met Télé; Moustique. Dat schrijft La Libre Belgique woensdag. "Volgens ons is er een inbreuk op de antidiscriminatiewet van 25 februari 2003 als Mgr. Léonard Freud citeert om over abnormaliteit te spreken. De gebruikte termen tonen een duidelijke wil tot stigmatisering", aldus Michel Graindorge, de advocaat van Michel Duponcelle en Sylvia Cauwbergs. Zij stellen zich via de vereniging Tels Quels burgerlijke partij. Begin april diende Willy Van Hecke, een 66-jarige inwoner van Sint-Pieters-Woluwe, al klacht in bij de lokale politie tegen de bisschop voor racisme en homofobie. De zestiger is voorzitter van de Interrégionale du Front Antifasciste

Uit Het Laatste Nieuws, 27 juni 2007

De raadkamer oordeelde dat de woorden van Léonard effectief bedoeld waren om de homoseksuele gemeenschap te kwetsen, maar benadrukte tegelijkertijd dat de hamvraag was of die woorden aangezet hebben tot discriminatie.
Na het lezen van het artikel oordeelde de raadkamer dat de bisschop niet de intentie had om te discrimineren. Door de uitspraak van de raadkamer moet de bisschop zich niet voor de correctionele rechtbank verantwoorden. Het interview dat de zaak aan het rollen bracht, verscheen in april 2007 in het Franstalige tijdschrift Télémoustique.

Uit De Standaard, 4 juni 2008

Bisschop André-Mutien Léonard van Namen vindt homoseksuelen “niet abnormaal”. Dat schrijft hij van de week in zijn column in het Nederlandse weekblad ‘Katholiek Nieuwsblad’. Aanleiding is het seponeren van een rechtszaak die homo-organisaties tegen hem waren begonnen wegens belediging.

Aanleiding was een interview waarin de bisschop desgevraagd had aangegeven dat homoseksualiteit niet overeenkomt met de natuurlijke ordening en dus in die zin een “abnormaliteit” is. Dat was door de betrokken journalist vertaald als zou de bisschop homoseksuelen ‘abnormaal’ vinden. “Persoonlijk mijd ik deze dubbelzinnige term”, schrijft mgr. Léonard.
Hij is nu in zijn intentie bevestigd door de rechter, die de zaak seponeerde omdat er tegenover niemand belediging of discriminatie was geuit, maar “enkel filosofische overwegingen omtrent seksualiteit”. Mgr. Léonard zelf spreekt er zijn bezorgdheid over uit dat dat moeilijk is zonder direct van ‘homofobie’ te worden beschuldigd. “In een cultuur die voorrang geeft aan gevoel boven de rede, wordt het moeilijk een filosofische beoordeling van een gedrag te onderscheiden van een veroordeling van personen.” En verder: “Mensen met homoseksuele aanleg moet ik respecteren en mag hen geen onterechte discriminatie laten ondergaan. “Maar deze respectvolle houding zal me nooit ervan weerhouden te denken dat het fout is alle vormen van seksualiteit op gelijke voet te plaatsen, alsof ze gelijkwaardig zouden zijn. (…) Dit oordeel uiten komt in geen geval neer op het uitschelden van homoseksuelen voor ‘abnormaal’. (…) Een cultuur die dit onderscheid niet meer kan begrijpen, loopt het gevaar intolerant te worden.”

www.kerknet.be, 17 mei 2008

“Euthanasie is het verkeerde antwoord op een zeer goede vraag: hoe kunnen we de mensen helpen om het sterven menselijker te maken? Maar euthanasie is een misbruik van de persoonlijke vrijheid. Zeker in tijden dat er zeer goede palliatieve zorgen bestaan.”

Uit De Standaard, 15 april 2006

“De doorbraak in het onderzoek naar volwassen stamcellen leidt tot nieuwe perspectieven. Ik  stel vast dat zowel de UCL als de KU Leuven meer in die richting werkt. De kerk heeft geen probleem met wetenschappelijke vooruitgang en stamcelonderzoek, wel integendeel. Wij hebben wel een probleem als daardoor embryo's worden vernietigd en dus de menselijke persoon niet wordt geëerbiedigd. Iedereen zal ermee akkoord gaan dat er morele grenzen zijn aan het onderzoek: denk maar aan de vreselijke experimenten die de nazi's deden. Ik zou het profetisch vinden als onze katholieke universiteiten zich engageren voor onderzoek dat ook ethisch helemaal verantwoord is. 'Science sans conscience' is risicovol.”

Uit Tertio, 19 maart 2008

“De kerk kan inderdaad meer doen: we moeten meer dan vroeger tussenbeide komen in het publieke debat. Misschien was het niet de stijl van de Belgische kerk om haar stem luid te laten horen, maar ze had dat beter een beetje meer kunnen doen. Zoals de bisschoppenconferenties in Italië of Spanje. We moeten niet constant tussenbeide komen, maar als de grote, ethische waarden op het spel staan, moeten we dat zeker doen. Zoals de bisschop van Antwerpen gedaan heeft in het asieldebat, en de bisschop van Luik in het dossier van Inbev.”

Uit De Standaard, 15 april 2006

“De maatschappelijke invloed van de kerk was veel groter in Vlaanderen dan in Wallonië. Nu de secularisering ook in Vlaanderen heeft huisgehouden, is de crisis daar wellicht groter dan hier. Toch denk ik dat noord en zuid veel gemeenschappelijke kenmerken hebben. Zo geven Belgen weinig blijk van chauvinisme, maar wel van gezond verstand. In die column schreef ik ook dat het wel gemakkelijk is Belgische vlaggen buiten te hangen, maar dat dit niet veel zin heeft als je ook niet de inspanning doet de taal en de cultuur van de ander te kennen en te waarderen.”

Uit Tertio, 19 maart 2008

De bisschop schreef op 9 juli 2008 in zijn editoriaal op de website van het bisdom Namen en in diezelfde maand in het Nederlandse Katholiek Nieuwsblad dat de Franstaligen af moeten  stappen van hun superioriteitscomplex. Hij schreef dat “Als de Franstaligen, die spontaan meer aan de eenheid van België gehecht zijn dan de Vlamingen, willen dat België blijft bestaan, volstaat het niet Belgische vlaggen in de straten te hangen. Ze moeten afstand nemen van hun linguïstieke superioriteitscomplex. Elk volgens eigen sociale rol moeten ze de taal en de cultuur van hun noorderburen leren kennen en ervan leren houden. Dat is de prijs die betaald moet worden wat persoonlijke verantwoordelijkheid betreft, als ze willen dat België een toekomst heeft”.

“Vaak voelen de Franssprekende Belgen de Vlaamse eisen aan als agressie. Zonder me uit te spreken op politiek vlak, nodig ik hen echter uit nooit te vergeten dat Vlaanderen gedurende eeuwen heeft moeten vechten om zijn taal en cultuur gerespecteerd te krijgen. Lange tijd was Vlaanderen slachtoffer van Franstalige arrogantie. En de Belgische Staat, ontstaan in 1830-1831, droeg gedurende een eeuw bij tot de actieve verfransing van Vlaanderen. Nu het de welvarendste regio van het land geworden is, wil Vlaanderen duidelijk zijn culturele eigenheid en taalkundige autonomie bevestigen.”

Verder schrijft bisschop Léonard dat hij niet denkt dat België zal uiteenvallen, omdat het “Realisme ons oplegt samen te blijven: Vlamingen, Brusselaars, Walen en Duitstaligen. Als het al maanden vergt te onderhandelen over het vormen van een regering, hoeveel jaren zal het dan vragen om de problemen op te lossen die zich stellen bij het splitsen van het land: het statuut van Brussel, het lot van de monarchie, zonder de ontelbare juridische en fiscale problemen te vergeten... Wij zullen samen blijven.”

http://nl.wikipedia.org/wiki/André-Mutien_Léonard

“In zijn radicale en fanatieke vorm kan de islam een gevaar vormen. Maar bij het promoten van bepaalde morele normen kan die godsdienst ongetwijfeld een bondgenoot zijn, net zoals het jodendom, het boeddhisme of zelfs het atheïsme. Een positief gevolg van de groeiende aanwezigheid van de islam is dat de Europeanen zich opnieuw sterker bewust worden van hun christelijke identiteit. Dat hoeft niet tot een confrontatie te leiden, maar hopelijk wel tot een grotere profilering van onze kant. Toch hoop ik dat de islamitische wereld doet wat wij vorige  eeuw hebben gedaan in de interpretatie van onze heilige teksten.

Er waren tientallen jaren nodig om de inzichten van menswetenschappen als sociologie en tekstkritiek te integreren en tot een evenwicht te komen. Maar het zou de islam helpen als filologen ook hun teksten kritisch benaderden. Ik hoop dat de dag komt dat er in de islam weer plaats is voor filosofie, filologie en tekstkritiek. Dat is in het verleden zo geweest. Je mag de bijdrage van de islam aan het westerse denken niet onderschatten.”

“Allah is zo transcendent dat hij niets te maken heeft met de wereld. Kenmerkend voor het christendom en het jodendom is dat God zo vrij is dat hij zich toch aanwezig stelt in de wereld en in de geschiedenis. De God van Israël is een verbondsgod. Voor de christenen is Hij zozeer aanwezig, dat hij zelfs zijn Zoon heeft gestuurd.”

Uit Tertio, 19 maart 2008