In memoriam Annick van Uytsel
Als je je vrouw verliest, ben je weduwnaar.
Als je je man verliest, ben je weduwe.
Als je je ouders verliest, ben je een wees.
Als je je kind verliest, zijn er geen woorden voor.
Teken het rouwregister voor Annick van Uytsel.
De brief van Martine van Uytsel aan haar dochter Annick
Hallo Annickje,
Lieve schat, je papa en broer en ik zijn zo ongerust over jou.
We hebben zoveel vragen over wat je overkomen is. Dit is zeker niet je gewone doen. Als je kan, laat ons alstublieft iets weten. Ik wil niks liever dan je een dikke knuffel geven en je met open hart en amen ontvangen.
Je bent altijd al een vechtertje geweest, dus ik vertrouw erop dat alles goed komt. Elke minuut dat je wegblijft duurt te lang. Het gemis van je gebabbel, je lach... is ondraaglijk.
Ik smeek dat iedereen die iets zou kunnen weten, gezien of gehoord heeft over haar, haar fiets of haar tas met spullen, dit doorgeeft aan de politie, Child Focus of ons.
Liefste Annickje, dikke kussen, ik hou van je!
Bidden bij een open krant
De actualiteit is vaak schrijnend. Gebeden worden beïnvloed door de actualiteit. Onze gebeden hebben immers vaak te maken met de tijd waarin we leven. Wanneer we bidden voor een betere wereld, in overeenstemming met Gods plan, kunnen we dat profetisch bidden noemen.
Je hoort mensen vaak bidden tegen iets: tegen oorlog, tegen armoede, tegen onverdraagzaamheid, tegen zinloos geweld, en inderdaad, er zijn gebeurtenissen waartegen we kunnen en mogen bidden. Maar het is ook belangrijk om te bidden voor iets: om te bidden voor wat God en mens kunnen doen, in plaats van – al is dat niet altijd evident – te bidden tegen mensen en situaties. Dat helpt ons ook om positief en constructief te blijven ten opzichte van de mensen om wie het gaat.
Twee klasgebeden voor deze week
Het denkende hart
20 juli 1942, maandagavond half 10.
Onbarmhartig, onbarmhartig.
Maar des te barmhartiger moeten wij innerlijk zijn,
dat is toch het enige waar mijn gebed vanochtend in de vroegte op neerkwam:
Dit tijdperk is te hard voor broze mensen als ik ben.
Ik weet ook dat er hierna weer een ander tijdperk komen zal dat menswaardig zal zijn.
Ik wil zo graag blijven leven om al de menselijkheid die ik in me bewaar,
ondanks alles wat ik dagelijks meemaak, over te dragen in dat nieuwe tijdperk.
Dat is ook het enige waardoor wij de nieuwe tijd kunnen voorbereiden,
door hem nu al in ons voor te bereiden.
En ergens ben ik zo licht van binnen, zo zonder enige verbittering
en heb zoveel kracht en liefde in me.
Ik wil zo graag blijven leven om de nieuwe tijd te helpen voorbereiden,
en om dit onverwoestbare in mij behouden over te dragen naar de nieuwe tijd,
die zeker zal komen.
Hij groeit immers al in mij, iedere dag, ik voel het toch?
12 Juli 1942, Zondagochtendgebed
Het zijn bange tijden, mijn God. Vannacht was het voor het eerst, dat ik met brandende ogen slapeloos in het donker lag en er vele beelden van menselijk lijden langs me trokken. Ik zal je één ding beloven, God, een kleinigheidje maar: ik zal mijn zorgen om de toekomst niet als even zovele zware gewichten aan de dag van heden hangen, maar dat kost een zekere oefening.
Iedere dag heeft nu aan zichzelf genoeg. Ik zal je helpen God, dat je het niet in mij begeeft, maar ik kan van tevoren nergens voor instaan. Maar dit éne wordt me steeds duidelijker: dat jij ons niet kunt helpen, maar dat wij jou moeten helpen en door dat laatste helpen wij onszelf. En dit is het enige, wat we in deze tijd kunnen redden en ook het enige, waar het op aankomt: een stukje van jou in onszelf, God. En misschien kunnen we ook er aan meewerken jou op te graven in de geteisterde harten van anderen.
Ja, mijn God, aan de omstandigheden schijn jij niet al te veel te kunnen doen, ze horen nu eenmaal ook bij dit leven. Ik roep je er ook niet voor ter verantwoording, jij mag daar later ons voor ter verantwoording roepen. En haast met iedere hartslag wordt het me duidelijker: dat jij ons niet kunt helpen, maar dat wij jou moeten helpen en dat we de woning in ons, waar jij huist, tot het laatste toe moeten verdedigen.
Etty Hillesum
(Zij schreef dit gedicht tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen zij, als joodse, met de dood bedreigd werd)
Fragile – Sting
Beluister dit nummer:
Met een trage internetverbinding
If blood will flow when flesh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun
Tomorrows rain will wash the stains away
But something in our minds will always stay
Perhaps this final act was meant
To clinch a lifetimes argument
That nothing comes from violence and nothing ever could
For all those born beneath an angry star
Let we forget how fragile we are
On and on the rain will fall
Like tears from a star, like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are, how fragile we are
On and on the rain will fall
Like tears from a star, like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are, how fragile we are
How fragile we are, how fragile we are
Dossier over Annick van Uytsel in De Standaard
Rouwen op school
In het onderdeel Rouwen op school kan je o.m. een overzicht vinden van didactische materialen zoals een lijst met bruikbare liedjes, meditatief materiaal, draaiboeken, vieringen, en nog veel meer.
