Op de vlucht...

node-header

Dossier over de huidige vluchtelingenstroom naar en in Europa

1. Inleiding

We kunnen er niet meer omheen… Wanneer we de krant openslaan, het nieuws opzetten, surfen op het internet, de deur uitgaan… zien we talloze vluchtelingen op zoek naar een beter en veiliger bestaan. Met honderdduizenden zijn ze aangekomen of op weg naar Europa. Waarom? Waar komen ze vandaan? Wat hebben ze meegemaakt? In dit dossier bekijken we de huidige vluchtelingencrisis in Europa en specifiek het verhaal van Aylan. Vooreerst kijken we naar het volgende filmpje:

 

The European Refugee Crisis and Syria Explained

2. Wie is vluchteling?

Het Vluchtelingennetwerk Vlaanderen beschrijft wat een vluchteling is:

Vluchtelingen zijn mensen die uit hun thuisland moeten vluchten omdat ze vervolgd worden. En dat omwille van  hun ras, nationaliteit, politieke overtuiging of omdat ze tot een bepaalde sociale groep behoren (bv. holebi’s, of vrouwen). Dat staat zo in de Conventie van Genève of het Vluchtelingenverdrag. Dat verdrag werd door heel wat landen ondertekend, ook België. Daarmee engageren deze landen zich om vluchtelingen te beschermen.” (http://www.vluchtelingenwerk.be/asiel)

Opvallend is dat ‘oorlog’ niet opgenomen is in de definitie van de vluchteling. De Europese Unie heeft een aparte vorm van bescherming voor oorlogsvluchtelingen, namelijk de subsidiaire bescherming. Iedereen die vlucht voor oorlog, maar ook voor bijvoorbeeld foltering, kan hierop beroep doen.

Wat is het verschil tussen een vluchteling en een asielzoeker? Wanneer vluchtelingen aankomen in België, dan dienen zij een asielaanvraag in. Zo wordt een procedure opgestart en gedurende deze procedure wordt de vluchteling een asielzoeker die wettig in ons land verblijft. Zo verkrijgen de asielzoekers ook enkele basisrechten, bijvoorbeeld het recht op een schooltoelage voor hun kinderen die nu ook naar school kunnen gaan.

Meer info vindt u hier en  hier.

Niemand is geboren om te vluchten

De leerlingen van Sancta Maria maakten deze video over vluchten.

3. De vluchtelingencrisis in het nieuws

4. De vluchtelingen: de beklijvende rectorale rede van rector Rik Torfs

Toespraak van rector Rik Torfs

Solidariteit zonder juridisering en idealisering

Openingsrede door rector Rik Torfs

Deze openingstoespraak gaat over de universiteit. Dus laten we het over de vluchtelingencrisis hebben. Een crisis vraagt om solidariteit. Het woord crisis suggereert dat zelf. De omstandigheden zijn buitengewoon, dus moet de reactie het ook zijn. Solidariteit is, wanneer mensen in nood verkeren, onvoorwaardelijk. Als je zelf enigszins kan zwemmen, schiet je iedere drenkeling ter hulp, wie hij of zij ook is. Je gaat geenszins na, alvorens tot de actie over te gaan, of het toevallig niet je schoonmoeder is die in het water ligt te spartelen. Hulp aan een persoon in nood is trouwens niet enkel een morele, maar ook een juridische plicht. Iemand begaat het misdrijf van schuldig verzuim wanneer hij nalaat hulp te verlenen aan een persoon die zich in groot gevaar bevindt. Doch aan een juridische verplichting zijn grenzen. Zo moet een strafrechtelijke bepaling, in de rechtsstaat die wij soms moeizaam overeind houden, strikt worden geïnterpreteerd. Je zal als individu niet snel worden gestraft omdat een vluchteling je onverschillig laat. Omdat je hem niet in je huis opneemt. Omdat je niet graag hebt dat hij huizen betrekt die zich in je buurt bevinden. Dat daarop geen straf staat, is goed. Recht en moraal mogen in een rechtsstaat niet samenvallen. Het moet juridisch mogelijk blijven moreel te falen, anders moeten we dringend meer gevangenissen bouwen. Maar ook als vluchtelingenhulp –anders dan het statuut zelf- niet altijd juridisch kan worden afgedwongen, blijft er het ethische appèl. Mogen wij, moreel gezien, mensen die in acute nood verkeren, aan hun lot overlaten? Het antwoord daarop is ondubbelzinnig neen. We moeten iedereen helpen die zich in zulk een positie bevindt. Maar natuurlijk, hoor ik velen denken, dat spreekt toch vanzelf. Doch is dat zo? Zo weerklonk hier en daar gemor over het feit dat zich onder de vluchtelingen veel alleenstaande mannen bevinden. Achtendertig procent. En dan? Kan een alleenstaande man niet in nood verkeren? Blijft hij geen mens? Zoals een eenzame olifant, ver van de kudde, knorrig en agressief, altijd een olifant blijft. Het is overigens merkwaardig dat onze media, wanneer ze portretten van vluchtelingen schetsen, consequent op zoek gaan naar aaibare lieden. Knappe jonge vrouwen, aandoenlijk kijkende kinderen met grote ogen, dromerige mannen met kunstenaarsbloed in hun aderen. Mensen die het grote publiek vertederen. Op die manier ontstaat de indruk dat vluchtelingen goede mensen zijn, en dat ze daarom onze solidariteit verdienen. Dat causale verband is onjuist. Wie in nood verkeert, verdient niet enkel onze solidariteit als hij een goed mens is. Hij verdient ze altijd en overal. Echte solidariteit is er ook voor onaantrekkelijke, vervelende, egoïstische, baatzuchtige, gevaarlijke vluchtelingen. In onze sentimentele tijden staat deze gedachte onder druk. Wij zijn geneigd slachtoffers goedheid toe te dichten, terwijl het volstaat dat ze slachtoffers zijn. Echte solidariteit is onvoorwaardelijk. Niemand is voor haar een vreemdeling. Neem nu Auschwitz. De holocaust. Iedereen, van de eerste tot de laatste persoon, die er verbleef, verbleef er onterecht. Wie er stierf, stierf er op volkomen onaanvaardbare wijze. Er is geen enkel excuus, geen half of geen kwart. Nochtans verbleven er niet enkel deugdzame mensen in Auschwitz. Ze werden ook niet plotseling goed door het pure feit dat ze er verbleven, want daar kozen ze uiteraard niet zelf voor. Toch moeten wij absoluut solidair zijn met iedereen die in Auschwitz verbleef of stierf, ook met de egoïsten, afpersers en onaangename mensen die er ongetwijfeld tussen zaten. Beledig vluchtelingen dus niet door hen heilig te verklaren. Ze hebben het recht zichzelf te blijven. Enkel een minderheid van ons stervelingen is heilig, ondanks de democratiseringsgolf die paus Johannes Paulus II op gang bracht. Zelfs enkele professoren werden bij vergissing gecanoniseerd. Solidariteit is een belangrijk moreel concept. Ze kan risicovol zijn, wat de plicht om te helpen niet wegneemt. Vergelijk het met een dierenbeul die een gevaarlijke hond met een stok slaat. Het is dan onze plicht om in te grijpen, ook als de hond ons achteraf bijt. Op puur sentiment gebaseerde solidariteit is geen solidariteit, ze is een vorm van wederkerigheid, van do ut des. In ruil voor aaibaarheid schenken wij noodlijdenden hulp. In tijden waarin de beeldcultuur domineert, mogen we dat gevaar niet onderschatten en er nog minder voor zwichten.

Solidariteit is een daad

De KU Leuven is dus nadrukkelijk solidair met de vluchtelingen. Niet met woorden, omdat hulp aan vluchtelingen geen keuze is maar een noodzaak, geen prestatie maar een plicht. Wel met daden, zoals het aanbieden van huisvesting, wat ondertussen onder meer in samenwerking met de stad Leuven en Fedasil in de Kartuizerij al gebeurde, het creëren van extra ruimte in residenties voor opvang van studenten met vluchtelingenstatus, het verwelkomen van gastonderzoekers en academici bij faculteiten en onderzoeksinstituten, het openstellen van bibliotheken om vluchtelingen boeken ter beschikking te stellen en plaats te bieden om ze te lezen. Verder willen we onderzoeksprojecten inventariseren en omlijnen waarin ervaringen en deskundigheid van vluchtelingen positief worden benut, over thema’s zoals vluchtelingenbeleid, vredesopbouw, kennis van landen en regio’s van herkomst. Ook bij de erkenning van buitenlandse diploma’s stellen we onze expertise ter beschikking. Daarnaast nemen we ons voor om in samenwerking met personeel, studenten, studentenverenigingen, de universitaire parochie, bewoners en bestuurders van de stad Leuven lezingen, onderwijs en andere activiteiten te organiseren ter ondersteuning van vluchtelingen en hun integratie. Ook een academische ronde tafel staat op het programma, alsmede initiatieven van Metaforum. Kortom, vandaag past solidariteit en hulp. Ik zeg dit alles met een zekere gêne, want solidariteit is een daad. Ze houdt niet op met retoriek zoals ze er evenmin hoeft mee te beginnen. We mogen bovendien in geen geval vluchtelingvriendelijke retoriek aanwenden om bewust of onbewust aan zelfverheerlijking te doen, door via een verbale keuze voor de zwakken onze eigen goedheid in de verf te zetten. Opkomen voor de vluchtelingen is geen kwestie van goedheid, zij is een morele plicht. Ook minder goede mensen vervullen die. Daar is dus niets bijzonders aan. Tot zover de hulp, vandaag.

Vandaag moeilijk? Try tomorrow

Maar hoe gaan we verder? Wat morgen, overmorgen en daarna? Wat zijn onze plannen op langere termijn? Hoe kijken we binnen enkele jaren naar de tijden die we vandaag beleven? Hoe handelen we als de eerste opvang van de vluchtelingen achter de rug is, als overheden nagaan waar mensen vandaan komen en wat hun exacte drijfveren zijn om naar hier te komen? Wat als de vraag rijst wie mag blijven, en wie niet? Dit zijn vragen die we met de nodige openheid en zelfkritiek moeten durven te behandelen. Die best moeilijk mogen zijn. Moeilijke vragen luchten meer op dan gemakkelijke antwoorden. Een inspiratiebron daarbij blijft de Zwitserse schrijver Max Frisch (1911-1991). Hij dwingt mensen om verder te gaan dan oppervlakkige beschouwingen wanneer hij na een schijnbaar onschuldige eerste vraag een verraderlijke tweede laat volgen. Misschien even een voorbeeld van zo’n eerste vraag: houdt u van iemand? Klinkt onschuldig. En dan de tweede vraag: waar leidt u dat uit af? De tweede vraag dwingt ons om de eerste eerlijk te beantwoorden, lang na het gedachteloze en enthousiaste ja. Dus nu volgen een paar lastige vragen over vluchtelingen. Niet alle vluchtelingen zullen vluchtelingen in juridisch-technische zin blijken te zijn. Er zitten ook economische migranten tussen. Geven we economische migranten dezelfde behandeling als die waarop vluchtelingen recht hebben? Of sturen we hen terug? Sturen we hen allemaal terug? Sturen we hen ook terug als we weten dat ze straatarm zijn en in hun land van herkomst nauwelijks een toekomst hebben? Waar begint ons medelijden? Of, andersom, sturen we hen ook terug wanneer ze over kennis en vaardigheden beschikken die voor ons bedrijfsleven nuttig kunnen zijn? Wanneer speelt winstbejag een rol in het migratiediscours en hoe openlijk durven we daarvoor uit te komen? Als we zeggen dat alle vluchtelingen en migranten die hier aankomen mogen blijven, hoe lang blijven we dat dan zeggen? Voorlopig zijn het geen miljoenen mensen die Afrika en het Midden-Oosten voor Europa verruilen. Dit jaar worden er 41.500 asielaanvragen verwacht, het inwoneraantal van Heist-op-den-Berg, inclusief Hallaar, Pijpelheide en Zonderschot. Mits een behoorlijke spreiding over alle landen van de Europese Unie kunnen we de crisis zonder meer aan. Laten we daar niet flauw over doen. Maar hoeveel mensen willen we uiteindelijk ontvangen?  Is er een limiet, en zo ja welke? Wie bepaalt die? Verschilt de limiet voor vluchtelingen van die voor economische migranten, of maken we geen verschil meer als het om limieten gaat? Durven we daarover, nadat de eerste noden zijn gelenigd en het stof is gaan liggen, openlijk te spreken? Hoe mogen, moeten, kunnen politici en pers omgaan met de bevolking? In welke mate aanvaarden deze mensen, die tot de elite behoren, de angst en onzekerheid van het brede publiek? Mogen mensen bang zijn? Hoe bang? Mogen kansarmen banger zijn dan mensen van de middenklasse? Waarom? Of waarom niet? Wat trouwens met de toekomst van Syrië zelf? Kan dat land op termijn het vertrek van zoveel ondernemende burgers aan? Vlaanderen herstelde bijzonder moeizaam van de trek naar het Noorden ten gevolge van de religieuze conflicten in de zestiende eeuw, toen we Joost van den Vondel en Frans Hals verloren. De vraag is zelfs of we er op intellectueel en cultureel vlak al volledig van hersteld zijn.

Duurzaamheid ontvluchten of nastreven

De universiteit moet, bij het beantwoorden van deze vragen, een lichtbaken zijn. Niet dat iedereen aan de KU Leuven hetzelfde hoeft te denken, want dat resultaat bereik je enkel door helemaal niet te denken. Wel is het onze taak duurzaamheid in ons denken te leggen. Wat we nu denken, mag later niet bedenkelijk blijken te zijn. Duurzaamheid bereik je door moedig te zijn, door niet voor de echte vragen te vluchten. Hoe vlucht je voor de vluchtelingenproblematiek? Op twee manieren. Door haar te ontkennen. Of door haar een onoplosbaar probleem te noemen. Want in beide gevallen gebeurt er niets, iets wat wij in Europa vaak actie noemen. Laten we die twee vluchtroutes even onder de loep nemen. De eerste vluchtweg bestaat erin te doen alsof er geen probleem is. Zo hoor je hier en daar dat de vluchtelingen precies op tijd komen om onze samenleving te redden. We waren bezig aan vergrijzing ten onder te gaan, en zie, nu duiken hulpverleners op, vermomd als vluchtelingen. Zij gaan onze pensioenen betalen, ofschoon dat niet altijd de eerste ambitie is van wie vandaag in Brussel of München aanmeert. En zeker, best mogelijk dat aan de toestroom van vluchtelingen en migranten voordelen kleven. Maar niet uitsluitend. We moeten eerlijk zijn, en in alle rust durven toe te geven dat vluchtelingen in eerste instantie geld kosten. Voor de opvang, het onderwijs, de integratie in onze samenleving. Dat laatste is trouwens iets waar we nooit bijzonder goed in waren. Ook niet als mensen op onze eigen vraag naar Europa kwamen. Hoe solidair willen wij concreet zijn? Zijn wij bereid om, mocht het nodig zijn, allemaal een inspanning te doen? Is een extra indexsprong een haalbaar voorstel? Of moeten de sterkste schouders de lasten dragen, waarbij wij ons uitsloven die sterkste schouders op zulke manier te definiëren dat het zeker niet de onze zijn? En als de sterkste schouders grote lasten willen dragen, zijn de zwakste dan bereid er kleine te dragen? Het teleurstellende debat over de taxshift gaf alvast niet de indruk dat solidariteit in onze samenleving overal spontaan opborrelt. Tot nog toe had ik het vooral over de vooroordelen van wat traditioneel de linkerzijde heet te zijn. Zij vlucht voor het probleem door migratie per definitie als rooskleurig voor te stellen. Maar rechts brengt het er niet beter vanaf. Doen alsof er geen problemen zijn is fout, maar de indruk wekken dat de problemen onoplosbaar zijn evenzeer. Dat laatste gebeurt door valse dilemma’s in het leven te roepen. We hoeven immers helemaal niet te kiezen tussen het behoud van onze welvaartsstaat en de integratie van vluchtelingen en/of migranten. Soms is een schijnbare keuze enkel een vlucht. Zoals in het verhaal van de jongen die op het middaguur met zijn schoolrapport naar huis zou komen. Was hij geslaagd voor zijn eindexamens of niet? De rest van het gezin zat angstig aan de gedekte tafel te wachten, de soep nog in de kom, een bord erop om haar warm te houden, de pollepel in aanslag. Door het raam zagen zijn huisgenoten de jongen naderen, van zijn gelaatsuitdrukking viel niets af te leiden. Wat zou het verdict zijn? De jongen komt binnen, pokerface, gooit zijn boekentas nonchalant in een hoek van de kamer en zegt: “Als we maar gezond zijn.” Eigenlijk verdient zo’n uitspraak een universitair diploma, weliswaar niet meteen van de KU Leuven. Maar het dilemma is natuurlijk vals. We hoeven niet te kiezen tussen  studieresultaten en  gezondheid. Integendeel, heel vaak helpen goede studieresultaten juist de gezondheid vooruit. Het is perfect mogelijk een heel aantal vluchtelingen in ons land te integreren. Als persoon. Niet enkel als arbeidskracht om onze economische motor weer op gang te trekken. We kunnen er ook zelf als mens rijker van worden. De universiteit heeft een hart. Zij is solidair. Ze gebruikt haar verstand, door te onderzoeken wat de nieuwe migratie voor ons land kan betekenen, moreel, economisch, mentaal, antropologisch, juridisch, medisch, religieus. Tegelijk is de universiteit kritisch. Ze ontmaskert valse dilemma’s à laals we maar gezond zijn. Ze laat zich evenmin vangen door een goedkoop irenisch discours, waarin geen dilemma’s bestaan, en alles –horresco referens- een win-win-situatie heet te zijn.

De universiteit zonder vreemdelingen

Voor alles willen we als universiteit een positieve boodschap brengen. We verkeren niet in crisis. Natuurlijk krijgen we te weinig geld, dat weet de minister ook wel als ze in het eigen hart kijkt. Ze is tenslotte katholiek opgevoed, de twee. Maar nogmaals, we zijn hier niet om te klagen. We willen helpen om crisissen, zoals het vluchtelingenprobleem, mee op te lossen, en als we daar niet meteen in slagen, om hen leefbaar te houden. Er zijn grenzen aan de solidariteit die mensen kunnen opbrengen, maar wij kunnen hen helpen om die grenzen te verleggen. Door de juiste analyses te maken. Door ook lastige vragen te stellen. Door het denken te blijven koesteren als emoties dreigen te overheersen. U mag op ons rekenen. We willen een lichtbaken voor onze samenleving zijn. Dat kan enkel als we onze eigen vrijheid niet vrezen. Noli timere. Beste collega’s, beste studenten, voel u niet enkel vrij, durf het in woord en daad te zijn. In onderzoek, onderwijs, maatschappelijk engagement. Verzwijg ook binnen de KU Leuven uw wensen en verzuchtingen niet. Geef kritiek op uw universiteitsbestuur, zowel terechte als onterechte, want een mens beschouwt vaak als onterecht wat hem niet welgevallig is. Maar beleef tegelijk plezier aan het behoren tot deze prachtige universiteit, de oudste, de grootste en de beste van de Benelux, met elf campussen, met duizenden verschillende meningen die we vaak wel en soms niet met elkaar delen. Met onze gemeenschappelijke trots om, welke ook onze deugden en zonden zijn, tot de KU Leuven te behoren, de universiteit voor wie niemand een vreemdeling is. 

http://www.kuleuven.be/communicatie/congresbureau/evenementen/openingacademiejaar/toespraken/toespraak-van-rector-rik-torfs

5. Het verhaal van Aylan

Op woensdag twee september ging 1 beeld de wereld rond, namelijk een foto van de verdronken kleuter Aylan. Hij was samen met zijn familie op de vlucht voor de oorlog in Syrië, maar overleefde de moeilijke boottocht niet, net zoals zijn mama en broertje. Zijn vader overleefde als enige. Aylan is slechts één van de velen die de tocht niet overleeft, maar toch grijpt dit beeld van de kleine kleuter ons nog meer aan dan de andere. Aylan is het symbool geworden van de gruwel van de Syrische oorlog en de vluchtelingen.

Gevlucht voor oorlog, gestorven op weg naar vrede


Belga, do 03/09/2015 - 07:27 Zico Saerens

Een 3-jarig jongetje, rood T-shirt, aangespoeld aan de Turkse kust. De foto ging gisteren al snel de wereld rond en toont de harde werkelijkheid van de vluchtelingencrisis. Het verhaal achter de jongen die nooit iets anders heeft gekend dan oorlog. Aylan Kurdi, zoals het bewuste jongetje heet, is drie jaar. Hij groeide op in de Syrische stad Kobani, vlak bij de Turkse grens. Een plaats waar de Koerden en terreurgroep IS enkele maanden geleden nog een zware strijd voerden. Gisterenochtend beslisten zijn moeder Rihan en zijn vader Abdullah Kurdi om samen met Aylan en zijn broer Galip (5) te vluchten naar veiligere oorden. Ze stapten samen met 19 andere vluchtelingen in twee gammele bootjes op weg naar het Griekse eiland Kos. Even na hun vertrek liep het al mis. Een van de bootjes kapseisde net voor de kust van de Turkse badplaats Bodrum. Aylan stierf, net als zijn broer Galip, zijn moeder en negen andere vluchtelingen. De vader zou de enige van het gezin zijn die het overleefde. De lichamen werden al snel opgemerkt door een lokale visser. "Ik kwam naar de zee en had schrik. Mijn hart is gebroken", verklaarde hij.

Foto's

Uitzonderlijk waren er ook fotografen op de plek waar de lichamen aanspoelden. Het was het Turkse persagentschap dat de foto's van de 3-jarige Aylan verspreidde. In geen tijd gingen de beelden de wereld rond. Op Twitter werden ze massaal gedeeld met de hashtag "KiyiyaVuranInsanlik" (menselijkheid aangespoeld), internationale media gebruiken het beeld om de gruwel van de vluchtelingencrisis aan te kaarten. "Als deze foto's de houding van Europa tegenover de vluchtelingen niet veranderen, wat dan wel?", stond te lezen in de Britse krant The Independent.

Naar Canada

Het gezin van Aylan wilde volgens verschillende media een nieuw leven opbouwen in Canada, waar de zus van de vader woonde. Zij probeerde geld bij elkaar te krijgen om haar familieleden weg te krijgen uit Turkije. "Vrienden en buren hebben geholpen met leningen bij de bank, maar we kregen hen niet weg uit Turkije. Daarom zijn ze in een boot gestapt", zegt ze aan National Post.

Geen alleenstaand geval

Het verhaal van Aylan is geen alleenstaand geval. Volgens de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) hebben sinds januari van dit jaar al zo'n 350.000 mensen geprobeerd Europa te bereiken, op zoek naar een veiligere plek. Meer dan 2.600 stierven tijdens hun overtocht op zee. De Turkse autoriteiten melden naar aanleiding van dit verhaal dat hun search- en rescueteams de afgelopen dagen honderden vluchtelingen hebben gered die onderweg waren naar de Griekse eilanden.

"Hopelijk schudt verschrikkelijke beeld Donald Tusk wakker"

"Hoe is het mogelijk dat de Europese lidstaten nog steeds geen gepast -Europees- antwoord hebben voor de vluchtelingencrisis?" Het is een vraag die liberaal fractieleider in het Europees Parlement Guy Verhofstadt zich luidop stelde in "De ochtend".

De foto van de aangespoelde Syrische peuter beheerst vandaag zowat alle kranten. De jongen is een van de twaalf vluchtelingen die gisterenochtend aanspoelden in Bodrum, op zoek naar een veiligere plaats. En dat is geen alleenstaand geval. "Je kan alleen maar woedend worden van zo'n beeld", reageert Verhofstadt. "Hoe is dit toch mogelijk? Wat een falen van de Europeanen en onze lidstaten, die nog steeds geen gepast collectief Europees antwoord hebben op dit drama." "Het Europees Parlement heeft de afgelopen weken hemel en aarde bewogen om een extra top onder de regeringsleiders af te dwingen", zegt de fractieleider. "Meneer Tusk (Donald Tusk, EU-president, nvdr.) achtte het niet nodig om dat te doen. Stilaan komt de temperatuur op kookpunt in het Europees Parlement. Volgende week komt er een debat en daar zal het hard tegen onzacht gaan."

"Dit is het ontbreken van Europa"

Het probleem ligt volgens Verhofstadt niet bij Europa, maar wel bij de lidstaten. "Het Europees Parlement heeft een plan goedgekeurd en overgemaakt aan de Europese Raad. Er is echter een totaal gebrek aan wil en consensus om eindelijk een Europees asiel- en migratiebeleid op poten te zetten. Ik hoor overal in de media zeggen dat dit Europa is, maar dat is het niet. Dit is net het ontbreken van Europa." De fractieleider is dan ook geen fan van het Dublin-principe. Dat bepaalt dat vluchtelingen in het eerste land dat ze betreden in de Europese Unie asiel moeten aanvragen. "Dit is een negatie van een Europees asielbeleid. Dit veroorzaakt een enorme druk op landen als Italië." Daarnaast wil Verhofstadt Europese bureaus en faciliteiten voor vluchtelingen in de conflictzone. "Vandaag verplichten we ze om zich in de handen van criminele organisaties te werpen. Dat is namelijk de enige mogelijkheid om Europees asiel aan te vragen, aangezien dat enkel in een Europees land kan. Ik hoop dat het verschrikkelijke beeld van vandaag (de foto van het jongetje, nvdr.) eindelijk Tusk wakker schudt."

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/2.39637?eid=1.2431076

Jonge vluchteling Aylan begraven in Kobani

VRT, vr 04/09/2015 - 12:08 Kathleen Heylen

Aylan Kurdi, het 3-jarige Syrische jongetje dat stierf toen hij samen met zijn familie de overtocht probeerde te maken van Turkije naar Griekenland, is samen met zijn 5-jarige broertje Galip en zijn moeder Rehan begraven in hun thuisstad Kobani, Syrië. Vader Abdullah is de enige van het gezin die het ongeluk overleefd heeft. Hij was samen met zijn gezin de door geweld geteisterde stad Kobani ontvlucht. Het lichaam van de 3-jarige Aylan Kurdi spoelde woensdag aan op de kust van Turkije, niet ver van de stad Bodrum. Daar was hij samen met zijn broer Galip (5), vader Abdullah (40) en moeder Rehan (35) en enkele andere vluchtelingen door mensensmokkelaars in twee rubberbootjes gezet op weg naar Kos, Griekenland. De bootjes kapseisden, 12 vluchtelingen stierven, onder wie Aylan, zijn broer en zijn moeder. Foto's van de peuter op het strand, in rode t-shirt, korte broek, in sneakers, gingen de wereld rond. Vader Abdullah is de enige van het gezin die het ongeluk overleefde. Hij is teruggekeerd naar Kobani, Syrië, de stad die hij samen met zijn gezin ontvlucht was voor het aanhoudende geweld, om er zijn zonen en echtgenote te begraven. De lichamen werden vanuit Bodrum overgevlogen naar een plaats bij de Syrische grens, van waar een konvooi onder politiebewaking naar de Turkse grensstad Suruc reed en de grens met Syrië overstak, naar Kobani. Journalisten en sympathisanten die het konvooi volgden, mochten Syrië niet mee binnen. Aan de grensovergang zei Abdullah Kurdi dat hij hoopte dat de dood van zijn gezin Arabische landen ertoe zou aanzetten om Syrische vluchtelingen te helpen. "Ik wil dat Arabische landen -niet de Europese- zien wat met mijn kinderen gebeurd is, en dat ze daardoor mensen willen helpen", zei hij aan een plaatselijke radiostation. Gisteren al had de vader gezegd dat hij geen intentie meer heeft om nog naar Europa te komen, dat hij "niets meer verwachtte van de wereld nu hij zijn kinderen verloren had. Het enige wat ik wil, is dat er een einde komt aan het drama en het lijden in Syrië, dat de vrede terugkeert."

De route tussen Bodrum (Turkije) en Kos (Griekenland) is slechts enkele kilometers lang en een van de kortste oversteken van Turkije naar de Griekse eilanden. Het is ook een gevaarlijke route, maar desondanks wagen elke dag tientallen mensen toch de oversteek.

Kunstenaars brengen een laatste eerbetoon of aanklacht

Het verhaal van Aylan heeft heel wat mensen wakker geschud en aangezet tot solidariteit. Alsook heel wat kunstenaars gingen met het tragische beeld aan de slag. Sommige cartoons zijn een aanklacht, andere geven de pure tragiek weer van de dood van deze kleuter. Wat zie jij in de onderstaande afbeeldingen?

afbeelding-© Khalid Albaih

© Khalid Albaih

afbeelding-© YGreck

© YGreck

afbeelding-© YGreck

© YGreck

afbeelding-© Rafat Alkhateeb

© Rafat Alkhateeb

afbeelding-© Yaser Amed

© Yaser Amed

afbeelding-http://bit.ly/1LWHX2x

http://bit.ly/1LWHX2x

afbeelding-http://bit.ly/1KOaqYg

http://bit.ly/1KOaqYg

afbeelding-http://bit.ly/1KZN1XA

http://bit.ly/1KZN1XA

afbeelding-http://bit.ly/1F4m0BR

http://bit.ly/1F4m0BR

afbeelding-© Murat Sayin

© Murat Sayin

afbeelding-© Zezo cartoons

© Zezo cartoons

afbeelding-

afbeelding-http://bit.ly/1iVC5zN

http://bit.ly/1iVC5zN

afbeelding-http://bit.ly/1FvctnD

http://bit.ly/1FvctnD

afbeelding-© Helen Savva Illustration & Digital Art

© Helen Savva Illustration & Digital Art

afbeelding-http://dailym.ai/1YJD5aD

http://dailym.ai/1YJD5aD

afbeelding-http://bit.ly/1FvctnD

http://bit.ly/1FvctnD

afbeelding-http://bit.ly/1FvctnD

http://bit.ly/1FvctnD

afbeelding-http://bit.ly/1FvctnD

http://bit.ly/1FvctnD

afbeelding-http://bit.ly/1FvctnD

http://bit.ly/1FvctnD

afbeelding-http://bit.ly/1JxY7O8

http://bit.ly/1JxY7O8

afbeelding-http://on.fb.me/1WsI2CG

http://on.fb.me/1WsI2CG

afbeelding-

De rol van iconische foto's in tragedies

De foto van Aylan is nu reeds uitgegroeid tot een iconische foto. Deze foto’s spelen een belangrijke rol bij tragedies en kunnen verandering teweeg brengen.

INNOCENCE WASHED ASHORE – WILL AYLAN KURDI’S DEATH WAKE US UP?

Posted on September 6, 2015 / Posted in Trending

The heartbreaking images of a Syrian toddler, Aylan Kurdi, washed ashore, lifeless on a Turkish beach has sparked outrage across the globe. The images are disturbing. As a mother of a toddler, I did not want to see them. But I did. And yes, I was anguished. I cried. Many of you might be distressed that such a photo has gone viral. I am not. This is REAL. This is a crisis. In fact, it is a crisis of epic proportions that warrants outrage, anger and action. This is the world’s most powerful nations and politicians failing to control a situation that is horribly out of control. But most of all, this is a tragedy of isolation! We cannot wish to ignore conflict and strife in other nations particularly our neighbours. After all, we live in a connected world and no nation in this world can hope to progress alone. Aylan Kurdi’s lifeless body is a reminder of a five year crisis in Syria that has displayed millions of families and cost so many lives.

Aylan drowned alongside his five year old brother, Galip and his mother Rihan. Only his father Abdullah Kurdi survived while trying to take his family to Greece on one among two boats that capsized killing 12 migrants from Bodrum in Turkey. You can read more about Aylan Kurdi’s story here. Please note that you may find the photos disturbing.

While netizens and artists unite in expressing their condolences to the Kurdi family the real question that politicians in Europe, US and the Middle East need to answer is how to stop this war and help the families who have been displaced from their homes and want to rebuild a life in a safe and secure environment? Stop and consider the options that Abdullah Kurdi was confronted with when he made the decision to board that boat with his family. He obviously knew the risks but probably felt making the journey was safer than being deported back home to a strife ridden Kobane. It is reported that they were not registered as refugees in Turkey and weren’t being granted an exit visa which led to this extreme step. Truly tragic.

It is too late to save the Kurdi family but it isn’t too late to save the millions of other families who are stuck in a limbo trying to flee from conflict and strife. All they want is a life of peace and acceptance. I hope the politicians are listening! Political will is required to find a solution to this humanitarian crisis. Till then, be prepared to face our collective outrage and anguish!

http://mommyreflects.com/innocence-washed-ashore-will-aylan-kurdis-death-wake-us-up/

Dozens of beachgoers pay their respects to drowned Aylan Kurdi in touching tribute

THIS is the heart-wrenching moment dozens of people paid tribute to drowned youngster Aylan Kurdi just days after his death sent shockwaves around the world.

By TOM PARFITT


Beachgoers paid their respects to Aylan Kurdi yesterday

They re-enacted the horrific photo of the three-year-old Syrian boy, who was found dead on a Turkish beach last week. He drowned with his mother Rehan and five-year-old brother Galip after paying cruel people traffickers thousands to cross from Turkey to Greece by boat. The young family had fled their home town of Kobane after twisted Islamic State fighters besieged the city.


The three-year-old was found dead on a Turkish beach last week


His mother Rehan and brother Galip also tragically died


The young family had fled their home town of Kobane

Around 30 people lay face-down on a beach in Rabat, Morocco yesterday to re-create the harrowing scene – which triggered an international outcry over the refugee crisis. Some wore the same combination of clothes – a red shirt and blue trousers – and stayed in the position for around 20 minutes. Moroccan actress Latifa Ahrar, who helped organise the event, said: "As an artist, my duty is to react and to come here with my colleagues to say that a small gesture can be worth a lot." Journalist Rachid el-Belghiti said: "We are here to say that the Mediterranean should remain a space for sharing and exchanges, not a barrier for those who are victims of dictatorships, civil wars and terrorism."


Around 30 people lay face-down on a Moroccan beach


Some wore the same combination of clothes as Aylan


They stayed in the position for around 20 minutes

At the other end of the Mediterranean, Palestinians built a sand sculpture of the image on a beach in the Gaza Strip. The sculpture is located a short distance from where four children died while paying football during last year's 50-day Gaza war. Resident Arwa Arbijan said: "When I saw this statue representing Aylan Kurdi, the child drowned while fleeing Syria, I felt a deep sadness and great emotion. "It reminded me of the children of the Bakr family who were killed on the Gaza beach during the last war."


Palestinians also paid tribute at the other end of the Mediterranean


They built a sand sculpture on a beach in the Gaza Strip


Resident Arwa Arbijan said he was deeply moved by the sculpture

The tribute came after David Cameron announced plans to let 20,000 Syrian refugees into Britain over the next five years. Yesterday he hailed Britain as "a country of extraordinary compassion" during a speech in the House of Commons. The Prime Minister said the new refugees will be offered five-year humanitarian visas and the cost of their first year in Britain will be met from the Government's aid budget. He had previously been opposed to accepting more people, saying the move would simply encourage more people to risk the hazardous sea crossing to Europe. But he was forced to make a dramatic U-turn after the photo of tragic Aylan appeared to galvanise public opinion.

On Sunday the police officer who discovered Aylan's body revealed he was "crushed deep down" when he realised the boy was dead. Mehmet Ciplak said he had no idea a photographer was taking the image, and was just praying the little boy was still alive as he scooped him up. Speaking for the first time about the tragedy, he said: "When I saw the baby on the beach, I approached the baby and said to myself, 'Dear God, I hope he's alive'. "When I found out he was dead, I was crushed deep down inside. It was a terrible sight, it was a terrible loss."

Bron

Het beeld dat alles verandert

Zal de foto van Aylan Europa's houding veranderen?

De foto van de verdronken Syrische peuter Aylan veranderde op slag onze kijk op het vluchtelingendrama op de Middellandse Zee. Het neemt plaats tussen die andere iconische beelden die leidden tot een waarlijke omslag in ons denken.

Door: Stieven Ramdharie, Rolf Bos

Dood kind, desolaat strand, stukje schuimende branding, een serene compositie; een groot, gecompliceerd thema teruggebracht tot de kern

Een iconische foto wordt het beeld van de kleine Aylan op het grijze en rommelige strand van het Turkse Bodrum al genoemd. Een schokkende afbeelding, die 'sprakeloos' maakt, een nu al 'symbolische' foto die een ommezwaai tot gevolg zou kunnen hebben in de denkwijze van publiek en politiek over de gecompliceerde vluchtelingenproblematiek.

Er zijn al eerder vele, vele verschrikkelijke foto's verschenen over het huidige vluchtelingenleed ook van kinderen maar juist dit verdrietige beeld van de driejarige Aylan schijnt de juiste snaar te raken. Het zijn dan ook met excuses de 'juiste' ingrediënten die het beeld van de Turkse fotografe Nilufer Demir bevatten.

Dood kind, desolaat strand, stukje schuimende branding, een serene compositie; een groot, gecompliceerd thema teruggebracht tot de kern. Natuurlijk kun je pas later zeggen of de foto van de kleine Aylan daadwerkelijk van 'symbolische' waarde is geweest, dé foto die een waarlijke omslag tot gevolg heeft gehad. Zoals de beroemde foto's van Eddie Adams en Nick Ut uit Vietnam. De beelden uit de Abu Ghraib-gevangenis in Bagdad. De foto's van de Servische mortieraanval op de markt in Sarajevo. Die van het gesleep met gedode Amerikaanse militairen door de straten van Mogadishu. Of de beelden van de hongersnood in Ethiopië die in de jaren tachtig van de vorige eeuw leidden tot Live Aid. (Dat waren in eerste instantie overigens bewegende BBC-beelden, maar het effect verontwaardiging en daarna actie blijft hetzelfde.)

Het kan ook zomaar dat de foto van de dode Aylan geen enkel blijvend effect sorteert, dat het allemaal bij een korte verontwaardiging blijft en dat er niets in de denkwijze van politiek en publiek verandert, de komende weken. Dan komt de aan het eind van het jaar ongetwijfeld prijswinnende foto van Demir terecht in een ander bakje: in het grote overzicht van iconische foto's die hét verhaal vertellen van een bepaalde periode in de moderne geschiedenis. 

De oude oorlogsfotograaf David Douglas Duncan (beroemd van zijn foto's van de oorlog in Korea) vertelde niet lang geleden dat de beste nieuwsfoto's tegenwoordig door amateurs met hun smartphones worden geschoten. Hij doelde bijvoorbeeld op de beelden uit de gevangenis van Abu Ghraib. Hij kreeg de laatste jaren vaak gelijk, maar de dode Aylan werd nog door een 'echte' fotografe geschoten. Het is gezien het onderwerp overigens wel professionele persfotografie met een nare bijsmaak: Nilufer Demir is slechts te interviewen voor 500 euro, een exclusieve soundbite komt op 250 euro.

Vijf andere voorbeelden van beelden die eerdere conflicten en andere dramatische gebeurtenissen krachtig samenvatten:

1: Het Vietnamese 'napalmmeisje'

Kim Phúc en enkele familieleden vluchten via Highway 1 nadat hun dorp is gebombardeerd met napalm door de Zuid-Vietnamese luchtmacht. De familie schuilde in een tempel tijdens de gevechten. © AP

Er staan meer kinderen op de foto, maar al bij de eerste blik op het wereldberoemde beeld van AP-fotograaf Nick Ut gaat de aandacht naar Phan Thj Kim Phúc. Ofwel 'Het Napalmmeisje'. De 9-jarige Kim Phúc, inwoonster van het Zuid-Vietnamese dorp Trang Bang, zocht in 1972 via de weg een veilig heenkomen na een luchtaanval.

Kort daarvoor was het dorp gebombardeerd met napalm door de Zuid-Vietnamese luchtmacht. Op de foto staan ook twee broers, een neef en een nicht. Het schokkende beeld van het ernstig verbrande meisje groeide uit tot dé foto van de Vietnam-oorlog. Een oorlog waarin de VS toen al ruim tien jaar verwikkeld was. 'Meisje (9), overleeft napalm-verwondingen', was toen de kop van het artikel dat AP de wereld instuurde. 'Té heet, té heet', schreeuwde het meisje huilend op de snelweg.

Ut was toen niet de enige fotograaf op Highway 1. Maar hij was wel de enige die 'het beslissende moment' wist vast te leggen. De AP-fotograaf won een Pulitzer en de foto werd in 1972 gekozen tot World Press Photo van het jaar. Artsen dachten aanvankelijk dat Kim Phúc zou sterven aan haar verwondingen. Ze wist te overleven en woont nu in Canada.

2: Joegoslavië-oorlog


Beelden van de mortieraanval in 1995 op een markt in het belegerde Sarajevo, leiden wereldwijd tot geschokte reacties. De roep om internationaal ingrijpen klinkt luider. © Reuters

Voor de kentering in de houding van de wereld ten aanzien van de Joegoslavië-oorlog, waren twee beelden cruciaal. Internationaal wordt geschokt gereageerd als de Britse zender ITN in 1992 beelden uitzendt van broodmagere Bosnische gevangenen achter prikkeldraad. Direct wordt de vergelijking getrokken met Auschwitz en de Tweede Wereldoorlog. 

De reportage leidt echter niet tot een internationaal ingrijpen. Er heerst twijfel of het beeld wel klopt. Zo zou het Servische kamp, Trnopolje, niet geheel zijn afgesloten met prikkeldraad en geen concentratiekamp zijn. ITN ontkende, later tot bij de rechter, dat het bewust een verkeerd beeld had gepresenteerd van het kamp.

Drie jaar later heeft een Servische mortieraanval op het centrum van de Bosnische hoofdstad wél grote gevolgen. De wereld kijkt op 28 augustus met afgrijzen naar de foto's en filmbeelden van het bloedbad op een markt. Zeker 32 marktbezoekers worden gedood.

Internationaal wordt de roep sterker dat het conflict beëindigd moet worden. Nog geen drie maanden later is de bloedige oorlog in het hart van Europa ook voorbij. Op een luchtmachtbasis in het Amerikaanse Dayton sluiten de strijdende partijen, onder leiding van onderhandelaar Richard Holbrooke, een vredesakkoord. Een maand later wordt het in Parijs ondertekend en is er een einde gekomen aan bijna vier jaar vechten.

3: De Soedanese hongersnood


De foto van de hongersnood in Zuid-Soedan waarmee Kevin Carter in 1993 een Pulitzer won. © NYT 

Net als Vietnam-fotograaf Nick Ut won de Zuid-Afrikaan Kevin Carter een Pulitzer voor zijn aangrijpende foto van het conflict en de hongersnood in Zuid-Soedan. Carter, lid van het vermaarde fotografencollectief Bang Bang Club, maakte in maart 1993 een foto van een kind nabij een VN-uitdeelcentrum voor voedsel. Op de achtergrond is een gier neergestreken. Wachtend, zo lijkt het, om toe te slaan. 

Carter maakte snel de foto, zo zei hij later, 'omdat het zijn werk is'. Na publicatie in The New York Times werd het beeld wereldberoemd. Het vestigde opnieuw de aandacht op de ellende in Zuid-Soedan. Een jaar later kreeg Carter een Pulitzer voor de foto. De fotograaf oogste veel lof. Maar hij stond ook bloot aan genadeloze kritiek. Waarom had hij het kind niet geholpen? Carter zei dat hij de jongen niet mocht aanraken vanwege het gevaar van ziekten.

Drie maanden nadat hij de Pulitzer had gewonnen, pleegde de fotograaf zelfmoord. 'Beste God, ik beloof dat ik nooit meer mijn eten zal verspillen, hoe erg het ook smaakt en hoe vol ik ook ben', schreef hij indertijd in zijn dagboek. 'Ik bid dat Hij deze jongen zal beschermen en hem weg zal halen van deze ellende.'

In zijn zelfmoordbrief zei Carter dat hij niet meer kon genieten van het leven. 'Ik word achtervolgd door de levendige herinneringen aan moorden, lijken, woede en pijn. Of stervende en gewonde kinderen.' Of het jongetje de hongersnood wist te overleven, is niet bekend.

4: Amerikaanse doden in Mogadishu


Juichende aanhangers van de Somalische krijgsheer Aideed slepen in 1993 een dode Amerikaanse soldaat door de straten van Mogadishu. De beelden leiden tot een kentering in de Amerikaanse publieke opinie en beëindiging van de interventie in Somalië. © Getty 

De bedoeling leek zo goed van president George H.W. Bush in december 1992. Onder de naam Operatie Restore Hope stuurt vader Bush Amerikaanse troepen naar Mogadishu om de hulpverleningsoperaties van de VN mogelijk te maken. Mariniers worden feestelijk welkom geheten als ze aan land komen.

Maar de humanitaire operatie van de Amerikanen in het door een burgeroorlog geteisterde land, loopt gaandeweg vreselijk uit de hand. Bijna een jaar later bevinden de Amerikaanse eenheden zich in een escalerend conflict met krijgsheer Mohammed Farah Aideed. Op 3 oktober 1993 brandt de hel los in Mogadishu. Strijders van Aideed slagen erin twee Amerikaanse Black Hawk-helikopters neer te halen met RPG-raketwerpers.

In de daaropvolgende gevechten met Aideed loopt het aantal Amerikaanse doden op tot 18. Honderden, mogelijk zelfs zo'n duizend strijders van Aideed worden gedood bij de zware gevechten. De vernederende foto's en tv-beelden van Amerikaanse doden die door de straten van Mogadishu worden gesleept, zorgen voor een kentering in de VS.

De publieke opinie keert zich tegen de bemoeienis met Somalië. Nog geen vier dagen later stopt president Clinton de gevechtsoperaties in het land. In maart 1994 verlaat de laatste Amerikaanse soldaat Somalië. Clinton besluit ook zware voorwaarden te verbinden aan deelname van de VS aan nieuwe humanitaire operaties van de VN.

5: Gewonde Amerikaanse soldaten


De Vietnam-oorlog, die aan 58 duizend Amerikaanse soldaten het leven zou kosten, leverde tal van iconische foto's op. Liet de foto van het 'napalmmeisje' van Nick Ut het leed van de burgerslachtoffers goed zien, op de 'evacuatiefoto' van Art Greenspon domineert het drama van de half miljoen G.I's.

Greenspon maakte de foto in 1968 ten zuiden van Hue: gewonde soldaten die door collega's worden geholpen, vlak voordat ze worden geëvacueerd door een legerhelikopter. 'De beste foto tot nu toe van de Vietnam-oorlog', zo noemde TIME-fotograaf David Duncan het beeld van zijn AP-collega. 

Greenspon maakte de foto nadat de eenheid van de 101st Airborne Division in een hinderlaag terecht was gekomen. Vooral de houding van de parachutist die de helikopter boven hem dirigeert, op weg naar de landingszone, versterkt het dramatische karakter van de foto.

'Ik moet dit alles in één beeld hebben', zei Greenspon in 2013 in een interview met TIME over wat hij toen dacht tijdens het beslissende moment. Hij maakte snel drie foto's, eentje werd wereldberoemd. Greenspon zelf werd geëvacueerd uit de jungle met een tweede helikopter.

Voor veel Amerikanen gaf de foto goed weer hoe groot het lijden was van de Amerikaanse soldaten. En van de uitzichtloosheid van de oorlog. Dagen later raakte Greenspon zelf gewond.

6: Beeld Saddam Hussein


Een Irakese gevangene in Abu Ghraib.© AP

Het omver halen van het levensgrote beeld van Saddam Hussein in Bagdad, was tot eind 2003 hét beeld van de Amerikaanse interventie in Irak. Eindelijk was Washington verlost van de dictator die de VS jarenlang durfde te tarten. Maar dat beeld veranderde snel in 2004 toen bizarre foto's van martelende Amerikaanse militairen in de Abu Ghraib-gevangenis uitlekten. De wereld reageert geschokt. 

Op eentje is te zien hoe een Iraakse gevangene, gekleed in een Ku Klux Klan-achtig gewaad, op een doos moet staan. Zijn handen zijn met elkaar verbonden met draden. Het lijkt alsof hij elk moment elektrische schokken kan worden toegediend. Een Amerikaanse militair kijkt achteloos op zijn camera naar de foto's die hij net heeft gemaakt. Op een andere foto, die eveneens wereldwijd wordt gepubliceerd, is een van de hoofdrolspelers van het Abu Ghraib-schandaal prominent in beeld. 

Soldaat Lynndie England houdt een riem vast die om de hals van een gevangene is vastgemaakt. Hij ligt naakt op de grond, vernederd tot op het bot. Alsof hij wordt uitgelaten, als een hond. England, haar vriend Charles Graner en andere militairen worden berecht en gestraft. Maar het kwaad is al geschied. Tot in lengte van dagen zullen beide foto's, nota bene zelf gemaakt door de groep ontspoorde militairen, voor velen wereldwijd het symbool zijn van het failliet van de Amerikaanse interventie. Eenvoudige, amateuristische foto's die zijn verheven tot iconische beelden met een grote zeggingskracht.

Bron

Het sentiment van de iconische foto

Terwijl jarenlang duizenden vluchtelingen de dood hebben gevonden in de golven van de Middellandse Zee en er al veel foto’s de wereld over zijn gegaan van aangespoelde lijken op de stranden van Spanje en Italië, is de wereld ineens diep geschokt door de foto van het driejarige Syrische jongetje Aylan Kurdi dat dood werd gevonden op het Turkse strand nabij Bodrum.

Er zijn verschillende beelden van het jongetje in de omloop: van het jongetje alleen en in de handen van de Turkse politieagent die hem wegdraagt. De iconische foto, het jongetje van achteren gezien liggend met zijn gezicht in het zand, is gemaakt door de Turkse fotografe Nilüfer Demir van Dogan News Agency.

Wat maakt dat nu juist deze foto de wereld schokt en in hoeverre is de morele verontwaardiging hypocriet en een vorm van moreel afkopen van eerdere ontkenning van een van de grootste maatschappelijke problemen van de laatste jaren? Willem Koetsenruijter, docent Journalistiek, zegt in de Volkskrant: “Iconische foto’s bijten zich diep vast in het geheugen. Ze overtuigen je van iets ernstigs en van iets groots. Als onderzoekers kijken we daarnaar vanuit een retorisch perspectief: waarom overtuigt dit? Het draait vaak om een combinatie van pathos (gevoel), en logos (logische onderbouwing). Maar juist bij deze foto wordt alleen op het gevoel gespeeld. De context moet je kennen want die zie je niet.”

Martijn Kleppe wordt in het zelfde artikel geciteerd: “De foto verbeeldt ons schuldgevoel. Als we de grenzen hadden opengezet, was dit jongetje niet overleden, zou je er in kunnen zien.” Hij – en met hem vele anderen – noemt de foto een game changer.

Je kunt nu al zeggen dat de foto inderdaad het symbool is geworden voor het schuldgevoel van het Westen dat jaren de andere kant op heeft gekeken. Op menig televisiestation werd gesproken van een doorbraak in de houding over de vluchtelingenproblematiek. Op EenVandaag werd Ben Bot, oud-minister van Buitenlandse Zaken, erbij gehaald om ons uit te leggen dat het een ‘enorm emotionele’ foto is. “Dit raakt je heel diep. Ik denk dat dit een iconische foto wordt,” was zijn analyse. Het beeld wordt ook meteen vergeleken met de beroemde foto van het meisje in Vietnam dat vluchtte voor een napalmbom.

Fotodetective Hans Aarsman werd geïnterviewd voor de Radio 1 met de vraag of deze foto een echte verandering in de wereld kan bewerkstelligen. “Het lijkt wel alsof hij zweeft. Er gaat een soort van overgave van uit,” mijmert Aarsman analytisch. “Het is de eerste foto waarin een kind op die manier sterft.” Volgens hem grijpt het aan omdat wij het hadden kunnen voorkomen. “Er is een collectieve rijpheid om dit te laten zien.”

Dat de foto veel losmaakt mag ook blijken uit de actie van de Duitse krant Bild op 8 september. De krant plaatste die dag helemaal geen foto’ en liet op de daarvoor bestemde plekken lege witte vlakken open. “We willen laten zien hoe belangrijk foto’s in de journalistiek zijn,” verklaart de grootste Duitse krant. In opvallend sterke bewoording gaat de krant verder over persfoto’s: “Foto’s kunnen ook bewijzen wat mensen met macht proberen te verbergen. Ze maken emoties los. Ze tonen mooie momenten, maar ook wrede. Laten ons meevoelen met andere mensen.” Ook Bild legt de link met de iconische foto van het Vietnamese meisje Kim Phuc.

Bild: “Darum steht BILD immer wieder für die Veröffentlichung umstrittener Fotos ein – oft gegen harte Widerstände. Die Welt muss die Wahrheit sehen, um sich zu verändern.”

Wereldwijd wordt de foto van Aylan Kurdi geduid als de iconische opiniemaker. Hij wordt gezien als het symbool van de tragedie van de vluchtelingen en wordt overal op de ranglijst gezet van de foto’s die de wereld hebben veranderd. En de houding van politici ís ook veranderd door deze foto. De Britse premier Cameron die aanvankelijk geen vluchtelingen meer wilde toelaten, twitterde meteen na het verschijnen van de foto: “Vandaag kan ik aankondigen dat we duizenden meer Syrische vluchtelingen zullen toelaten.”

Andere politici gebruikten de foto om kritiek te uiten op Europa: “Wat in de zee verdronk waren niet alleen vluchtelingen, maar onze humaniteit. Het zijn onze waarden die in de Middellandse Zee zijn verdronken,” aldus verwoordde de Turkse premier Erdoğan zijn kritiek op Europa. Duitsland heeft na de foto (maar ook door de situatie in Hongarije) besloten ruimhartig Syrische vluchtelingen toe te laten. Premier Stephen Harper van Canada, het land waar de familie Kurdi naar toe wilde omdat er al een zus woont, haastte zich te zeggen dat de dood van het jongetje een verschrikkelijke tragedie was en dat er meer gedaan moet worden om de vluchtelingen te helpen. In sommige media werd direct een lijst aangelegd van bijzondere vluchtelingen die de wereld hebben verrijkt met hun kennis en inzicht zoals Albert Einstein. Ook Steve Jobs werd via een tweet opgevoerd omdat hij een kind was van Syrische migranten.

Waarom deze foto de verontwaardiging voedt

Je kunt je afvragen waarom deze foto de verontwaardiging voedt en de vele foto’s van gekapseisde boten met honderden vluchtelingen niet. Is het niet goedkoop sentimentalisme van niet geoefende kijkers? En zijn de conclusies wel terecht? Veel commentatoren wijzen erop dat niet het Europese migratiebeleid de schuld is van de verdrinking van het jongetje maar de rücksichtsloze mensensmokkelaars die voor hoge bedragen een overtocht aanbieden op een wankel bootje dat gedoemd is te kapseizen terwijl de vluchtelingen niet eens een zwemvest krijgen. Wat te denken van vaders die het verantwoord vinden hun gezin mee te nemen in zo’n gammel bootje? Is alleen het Europese beleid hier debet aan? In het geval van de familie Kurdi ligt het weer anders. De in Canada wonende zus van Kurdi kon haar broer niet laten overkomen omdat de Turkse regering geen papieren wilde afgeven waaruit zou blijken dat ze vluchtelingen waren. Ze kregen geen exit visa. Daarom kozen ze de gevaarlijke vluchtroute over zee.

Adam Seldon schrijft in de Huffington Post dat het goed is dat Cameron meer vluchtelingen wil toelaten maar dat het wel cynisch is, dat dit door deze foto moest komen. Hij schrijft: “Het schijnt zorgelijk fragiel dat het niveau van tragedie en de bereidvaardigheid om anderen te helpen zo afhankelijk was van de kwaliteit van de foto die gedoemd was de tragedie te representeren en te belichamen. Zou onze menselijke zorg voor anderen niet moeten bestaan los van het feit of er wel foto’s van zijn die de crisis in beeld brengen?” Toch neemt hij het op voor de fotografie en haalt daarbij James Nachtway aan die zei dat fotojournalistiek een dienstverlening is in het bewust maken van het publiek.

Ebru Umar schrijft op Geenstijl dat het niet zuiver is dat deze foto wordt ingezet als de grote game changer om de grenzen van Europa open te stellen. Ze verwijst daarbij naar The Independent die schrijft dat deze foto de houding van Europa wel moet veranderen. John Derbyshire noemt in The Unz Review het geval van de iconische foto een publieke razernij van emoties, waarbij politici voor de camera’s huilen en elkaar proberen te beschuldigen, allemaal uit naam van het dode jongetje. “Omdat de menselijke ellende hierbij is betrokken, wordt de Europese vluchtelingencrisis een Oprahficatie – bij de Britten bekend als de Dianaficatie – waarin rationele politici door een hete, stroperige tsunami van collectieve emotie worden weggedreven.”

De iconische foto van het verdronken Syrische jongetje Aylan Kurdi is de inzet geworden van een politieke strijd voor het openstellen van de grenzen van Europa. Het beeld werd een wapen, maar wel een simpel, goedkoop en sentimenteel wapen. Fotojournalistiek heeft decennialang als hoogste goed gehad dat foto’s werden gezien als wapens in het maatschappelijke debat. De documentaire fotografie heeft altijd als doel de kijkers te informeren en te emotioneren over thema’s die in onze tijd spelen. Deze foto van een dood kindje dat met zijn familie is gevlucht past naadloos in deze doelstelling, zou men kunnen denken. Maar toch is er iets dat niet lekker zit. Er zijn diverse goede documentaire fotoseries over dit onderwerp gemaakt en tientallen journalistieke foto’s waarvan er sommige de World Press Photo hebben gehaald. De Amerikaanse fotogaaf Jim Goldberg maakte in 2009 het project Open See waarin hij polaroids maakte van Afrikaanse vluchtelingen die hij met hun eigen handschrift op de foto’s liet schrijven. Zijn serie is in vele musea tentoongesteld onder ander in Foam, Amsterdam. Zijn fotografie valt onder de noemer documentaire story telling. Open See is interessant op verschillende niveaus omdat het de kijker tot denken aanzet over zijn idee over vluchtelingen. Dit soort series halen echter zelden de krant en bewegen niet het grote publiek. Een ander voorbeeld is de fotoserie van Kevin Sullivan met persoonlijke verhalen van achttien vluchtelingen, gepubliceerd in de Washington Post.

Verontrustend is dat goed gedocumenteerde en gefotografeerde informatie blijkbaar niet voldoende impact heeft op de grote groep kijkers en politici, en dat een enkel beeld met een eenvoudig grafisch karakter, appellerend aan de primordiale sentimenten van menig ouder, een (vergeef me de woordspeling) vloedgolf van emoties teweeg brengt, vaak verkocht onder de oude slogan dat een foto meer vertelt dan duizend woorden. Hierdoor wordt de fotografie teruggebracht tot dat ene shot-met-grote-impact, waarbij de context wordt gebruikt en misbruikt door wie het maar uitkomt. De foto van het dode jongetje emotioneert miljoenen mensen en werd daarom ook veelvuldig gedeeld op social media. De foto werd daarbij onmiddellijk ingezet voor hergebruik met verschillende doelen, zo legt Paul Waldman in the Week uit. Het jongetje werd op de gekste plaatsen in beelden geshopt en tot een stripfiguur omgetoverd, allemaal om de publieke opinie te veranderen. Het is duidelijk dat het een gevaar oplevert wanneer deze iconische foto wordt misbruikt als emotioneel middel door politici en actiegroepen om hun verhaal aan op te hangen. De foto dreigt teveel pathos te worden en te weinig logos. We zouden daarom wat voorzichtiger en minder dwepend en kritiekloos moeten reageren op iconische foto’s.

Bron

Bereik van iconische foto via social media

Woensdag rond 17u verscheen op social media de vreselijk tragische foto van het jongetje Aylan.  De foto heeft via social media vermoedelijk meer dan een miljoen Nederlanders bereikt, vooral via Facebook. Als je woensdagavond op Facebook hebt gekeken kun je de foto bijna niet gemist hebben. De heftige foto was (zonder waarschuwing voor schokerende beelden) voor iedereen te zien in de tijdlijn. NRC vroeg Buzzcapture naar het bereik van de foto. Let op: de foto’s in dit blog zijn schokkend.

Hoeveel mensen hebben de foto gezien?

Vooral het bericht dat de Volkskrant op Facebook plaatste met de tekst ‘deze foto moet Europa veranderen’ werd massaal gedeeld. Ruim 15.000 mensen deelden dit artikel op hun Facebookpagina. De gemiddelde Nederlandse Facebookgebruiker heeft 100 vrienden en alleen dit bericht heeft al meer dan 150.000 mensen bereikt.  Op Twitter werd de foto ruim 3.000 keer besproken. Hiermee wordt het veranderende gebruik van Twitter (vooral nieuwsbron) en Facebook (vooral berichten delen onder vrienden) duidelijk.

Ten opzichte van andere berichten die vaak gedeeld worden drukte veel minder mensen op de ‘like’-button bij de foto. De reden is dat mensen dit normaal bij berichten doen die ze ‘leuk’ vinden. Het aantal mensen dat het artikel (en met name dat van de Volkskrant) deelde is enorm. Om het in perspectief te plaatsen: Toen Dafne Schippers goud won, leverde dit 37.000 likes op voor een veel gedeeld artikel op Nu.nl en werd dit bericht slechts 432 keer gedeeld.

Het delen van Facebook berichten betekent dat deze in de tijdlijn van alle vrienden wordt geplaatst, in plaats van alleen in de ‘ticker’ aan de zijkant. Hierdoor bereikt een gedeeld bericht veel meer mensen. Mensen kunnen het bericht niet alleen delen of liken, maar ook onder het bericht zelf reageren. Honderden mensen deden dit en ook dit was weer te zien bij veel van hun vrienden.  Naast het bericht op de Facebookpagina van de Volkskrant, werd dit bericht ook massaal gedeeld door andere het AD, de Telegraaf en Metro Nieuws.

Waarom delen mensen deze foto?

Vermoedelijk is juist het bericht van de Volkskrant veel gedeeld, omdat de kop van het bericht een oproep is tot verandering: “de foto moet Europa veranderen”. Mensen die dit bericht hebben gedeeld onderschrijven deze mening. Veel mensen kiezen ervoor geen eigen tekst onder het gedeelde bericht toe te voegen. Meningen worden vooral gevonden onder de berichten op de Facebookpagina zelf. De meeste reacties zijn van mensen die emotioneel geraakt zijn door de foto. Veel mensen vinden het onrechtvaardig (“iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen”) en schamen zich voor de ongelijkheid in de wereld.

Er zijn veel mensen die verwijzen naar de Tweede Wereldoorlog en veel ouders refereren naar hun eigen kind van die leeftijd. Een kleine minderheid laat merken de foto ongepast te vinden. Reacties als “heel triest, maar niet onze schuld”, “het houdt pas op als vluchtelingen zien dat het een dodentocht is” en “links populisme” leveren ongeveer 30 likes op van anderen. Om dit type reacties maken vervolgens heel veel mensen zich weer boos en verdrietig. Veel mensen “schamen zich voor Nederland en de reacties”.

Er wordt een oproep gedaan aan de politiek om eindelijk wakker te worden en in de uren nadat de foto het meest gedeeld is worden vervolgens veel berichten over gastgezinnen gedeeld die vluchtelingen opvangen, zoals op de pagina van RTL Nieuws. De volgende dag schrijven dezelfde pagina’s over de achtergrond van het jongetje, die inmiddels bekend is. Ook praten mensen over de impact van de foto en vragen zij zich af of deze geplaatst had moeten worden vanwege de schokerende beelden. Dat juist de berichten op de Facebookpagina’s van traditionele media veel worden gedeeld, komt door het enorme bereik van deze pagina’s. Het nieuws verspreid zicht in korte tijd zo snel, dat dit type berichten vooral gedeeld worden van pagina’s met veel likes. Dit hebben de traditionele kranten, ook op Facebook.

Internationale impact foto social media

Opvallend is dat het Volkskrant bericht is de meest gedeeld post is van alle grote Europese Facebookpagina’s (althans van degene welke ik nu heb gecheckt) op Al Jazeera Engeland na (deze werd vaker gedeeld, 26.000 keer). Opmerkelijk is ook dat er op de pagina van NY Times niets over te vinden is. Verder opmerkelijk: The Guardian, El Pais, La Republica en De Standaard tonen niet niet de foto van het jongetje alleen, maar alleen foto waarop hij uit water wordt gehaald. Minder shockerend dus. Bild, Al Jazeera en de meeste Nederlandse Facebookpagina’s hebben dit wel gedaan. Een overzicht van de posts. Klik op de berichten om naar het bericht zelf te gaan op Facebook.

The Guardian (UK)

“Foto toont tragedie aan de grenzen van Europa”

El País (Spanje)

“Daar ligt de hele wereld”

La Repubblica (Italië) 

“Debatten, controverse, Europa is verdeeld. Maar vandaag is er de foto van het kind zonder leven op het strand van Bodrum in turkije, laat niet meer ruimte met andere woorden”

De Standaard

Aftonbladet (Zweden)

“Kind zal nooit het leven in Europa ervaren”

Bild (Duitsland)

“foto documenteert het historische falen van onze beschaving in deze vluchtelingen"

De gebruikte teksten zijn vertaald door een vertaaldienst op internet, mogelijk is deze niet volledig juist overgenomen.

Jaap van Zessen

Bron

Waarom raken de foto's van het Syrische jongetje ons zo?

OPINIE De foto van de Syrische jongen die omkwam tijdens zijn tocht naar Europa, gaat sinds gisteren de wereld over. Waarom worden wij zo geraakt door dit beeld? En is dit een iconische foto die de geschiedenis gaat veranderen?

Door: Laura De Jong 3 september 2015

Willem Koetsenruijter, docent Journalistiek en Nieuwe Media Universiteit Leiden en auteur van het boek Beeldtaal:

Deze jongen zou bij onze kinderen op de crèche hebben kunnen zitten

'Iconische foto's bijten zich diep vast in het geheugen. Ze overtuigen je van iets ernstigs en van iets groots. Als onderzoekers kijken we daarnaar vanuit een retorisch perspectief: waarom overtuigt dit? Het draait vaak om een combinatie van pathos (gevoel), en logos (logische onderbouwing). Maar juist bij deze foto wordt alleen op het gevoel gespeeld. De context moet je kennen want die zie je niet. 

'Eén foto kan de geschiedenis veranderen. Denk aan de foto van Eddie Adams van de executie van een Vietcong soldaat tijdens het begin van het TET-offensief in 1968. Het is een foto waarvan gezegd wordt dat deze niet alleen de oorlog dichterbij de Amerikaanse burger bracht, maar ook dat deze een omslag in de publieke opinie teweegbracht. 

'Sommige media, bijvoorbeeld de BBC, kozen ervoor  niet de foto van de dode jongen met zijn gezicht in het zand, te publiceren maar de foto waarbij hij wordt weggedragen door een Turkse agent. Op de ene foto zie je dat de jongen dood is: zo liggen kinderen niet.

Maar de andere foto is ook sterk omdat het de onmogelijke interactie laat zien. Juist omdat de politieman zijn hoofd afwendt en niet naar de jongen kijkt, laat zien dat hij het jongetje 'herkent'. Dat raakt ons allemaal. Deze jongen zou bij onze kinderen op de crèche hebben kunnen zitten. 

Voor foto's geldt: hoe dichterbij figuurlijk, hoe dichterbij letterlijk. Een foto van een groepje vluchtelingen op een bootje in de verte is makkelijker op afstand te houden dan een ingezoomed dood kind. We weten hoe groot het probleem is maar nu komt het dichtbij.

Martijn Kleppe, Onderzoeker persfotografie en icoonfoto's aan de Erasmusuniversiteit:

Als we de grenzen hadden opengezet, was dit jongetje niet overleden, zou je er in kunnen zien.

'De kwaliteit van het beeld is sterk. Het jongetje wordt uitgesneden maar niet herkenbaar en niet frontaal in beeld gebracht. Hierdoor kun je je makkelijk met hem identificeren of je eigen kind op hem projecteren. 'Het is een schone foto, je ziet geen uitgerukte ledematen zoals we dagelijks zien in foto's uit Syrië. Juist het impliciete is schokkend. 'Daarnaast speelt het moment een rol: deze hele zomer zijn we geconfronteerd met nieuws over de vluchtelingen. Het komt steeds dichterbij. Eerst was het alleen in Italië nu staan ze voor het station in Boedapest. De foto verbeeldt ons schuldgevoel. Als we de grenzen hadden opengezet, was dit jongetje niet overleden, zou je er in kunnen zien.
We zien dat sommige kranten de foto's wel hebben geplaatst (de Volkskrant, NRC, Trouw) en anderen niet (De Telegraaf, het AD). Ik vind het vooral opvallend dat Trouw de foto op de voorpagina heeft gezet. Over het algemeen zijn zij voorzichtiger met dit soort beelden. Of dit soort foto's worden gebruikt voor politiek gewin? Het is nog maar de vraag of het een 'gamechanger' wordt. Over Vietnam wordt vaak gezegd dat de media die oorlog heeft gekanteld maar uit onderzoek blijkt dat de publieke opinie al aan het veranderen was. Juist dat maakte de impact van die foto's zo groot. Over het langetermijneffect van deze foto's valt nog niets te zeggen. Vraag het over tien jaar.'

http://www.volkskrant.nl/buitenland/waarom-raken-de-foto-s-van-het-syrische-jongetje-ons-zo~a4135050/

Aylan, ocherme da menneke

14 september 2015 - Deze drie Brusselse woorden schoten door het hoofd van columnist Geert Van Istendael toen hij de kleine Aylan zag liggen op de waterlijn. ‘Broekje omhoog. Voetjes in het zand. Gezichtje in zee. Drie jaar en al zo dood.’


‘We moeten de vervolgden opnemen. Dat is onze Europese plicht.’© Brecht Goris

De oude zwart-witfoto van het bange joodse jochie in het getto van Warschau, zijn handen boven zijn hoofd. Een jaar of dertig later: de foto van het naakte Vietnamese meisje dat huilend de lens tegemoet loopt. Wie kent ze niet?

Dat de foto uit het getto van Warschau meestal slechts de helft laat zien van het oorspronkelijke beeld, dat je er soms (zelden) onder kunt lezen in moeilijk ontcijferbaar Duits Sütterlinschrift Mit Gewalt aus Bunkern hervorgeholt (met geweld uit bunkers tevoorschijn gehaald), dat doet niet ter zake. Die twee foto’s zijn emblematisch voor de gruwelen van de twintigste eeuw. Er zijn duizenden foto’s gemaakt van die gruwelen en daar moeten we dankbaar voor zijn. Dit hele stuk was op een paar punten en komma’s na af, toen ik het hoofdartikel las dat Walter Pauli voor Knack schreef vorige week. Pauli legt exact hetzelfde verband tussen exact dezelfde foto’s en hij voegt er nog een aan toe. Zo hoort u het ook eens van een ander. Dat we ons de tweede genocide van de twintigste eeuw, die op de Armeniërs, niet zo duidelijk voor de geest kunnen halen, ligt onder meer aan het schaarse tot niet bestaande beeld. Van de eerste genocide van vorige eeuw, die op de Herero en de Nama, 1904 in Duits Zuidwest-Afrika, vandaag Namibië, bestaat zo mogelijk nog minder beeld, een paar foto’s slechts, meestal van daders, nauwelijks van slachtoffers. Niets is hier emblematisch en de slachtpartijen van 1904 zijn nu vrijwel alleen bekend bij gespecialiseerde historici.

‘Aylan zal emblematisch zijn, eenzaam emblematisch.’

Vandaag, eenentwintigste eeuw, is de beeldproductie geëxplodeerd. Stortzeeën van beelden, bewegend of niet, overspoelen ons, elke dag, elk uur, elke minuut. En toch zal Aylan emblematisch zijn, eenzaam emblematisch. Ocherme, da menneke.

De vluchtelingen uit de Syrische en Iraakse oorlogsgebieden kunnen rekenen op warme welwillendheid, gulheid, hulpacties, medeleven, in brede lagen van de bevolking.

Naar het schijnt stinkt de haat ten hemel op allerlei nieuwerwetse dinges, heten ze niet sociale media of iets dergelijks? Ik weet het omdat het af en toe in de krant staat en mensen het me komen vertellen. Ikzelf weiger mee te doen aan gezichtsboeken of ander elektronisch lawaai. Ik ben te oud voor zulk oorverdovend gekwebbel en ik vind dat wel zo comfortabel.

Dus ja, haat bestaat, massaal. Maar evenzeer geldt, liefde bestaat, massaal, en eerlijk gezegd, dat heeft me verbaasd.

Waar is onze verzuurde samenleving? Waar is ons huizenhoog wantrouwen? Waar zijn de vestingen waarin we ons terugtrekken, ophaalbrug steil omhoog?

Foetsie. Verdampt. Vergeten.

De boterham wordt gesmeerd, de koffie gezet, het blik erwten geopend. De professionele hulpdiensten moeten dekens, slaapzakken, truien, rokken, broeken, schoenen, ondergoed, knuffelbeesten, rammelaars, tentjes enzovoort, enzovoort, weigeren. De liefde, een zeer materiële liefde, is aangezwollen tot een lawine die alles dreigt mee te sleuren. Gelukkig maar. Laten wij ons verheugen over ons land. Leve de lawine van de liefde.

Onschuld kunnen we ons niet veroorloven

In Heidenau (Saksen) heeft extreem-rechts geprobeerd de aankomst van asielzoekers gewelddadig te beletten, hardnekkig, drie nachten lang. Toen bondskanselier Merkel vervolgens het stadje ging bezoeken, kreeg ze boegeroep van de plaatselijke burgerij te horen en bordjes te zien met daarop Volksverräterin (volksverraadster).

Maar de machtigste vrouw van Europa, die al te vaak een profiel heeft zo laag dat geen mens erover kan struikelen, keek daar in Heidenau haar morrende medeburgers recht in de ogen en zei dat ze zich moesten schamen.

Voilà. Zo hoort het.

En ze weet dat ze zo geen vrienden maakt, niet aan de rechterkant van haar partij en nog veel minder bij haar zusterpartij, de Beierse CSU, want die zijn woedend omdat al dat vreemd volk uit het duistere oosten toe blijft stromen in München Hauptbahnhof.

Nu volgt een waarschuwing

We zijn nog maar aan het begin. Ja, ja, de achthonderdduizend die Duitsland wil opzuigen, dat is slechts de voorhoede. Vele honderdduizenden zullen volgen, zolang de barbaren van IS in Syrië en Irak alles blijven vernietigen wat de beschaving heeft voortgebracht, van het hoffelijke verkeer tussen mensen tot antieke tempels.

De vele honderdduizenden zullen niet terugkeren, ze zouden wel gek zijn, zolang de IS en ander schoon volk zijn schrikbewind vrijelijk kan laten woeden. Ze zullen bij ons blijven, zoals honderd jaar geleden de Armeniërs bij ons zijn gebleven. Die konden ook geen kant meer op. Alleen zijn de vervolgden vandaag veel, veel, veel talrijker.

‘Eigenlijk ben ik trots dat deze murw gebeukte mensen naar onze landen vluchten.’

We moeten de vervolgden opnemen. Dat is onze Europese plicht. Eigenlijk ben ik trots dat deze murw gebeukte mensen naar onze landen vluchten. Dat ze alleen op onze rijkdom afkomen als muggen op een kaarsvlam, geloof ik niet. Dat er toch ook velen bij zijn die op onze rijkdom afkomen, geloof ik dan weer wel.

Hebben agenten van IS zich onder de ware vluchtelingen gemengd? Spreekt vanzelf. Toen vanaf 1933 bange Duitsers hun vaderland ontvluchtten en een veilig heenkomen zochten in Nederland, België, Zwitserland, Frankrijk, Engeland, Scandinavië, werden spionnen en agenten van het nieuwe nazi-bewind meegestuurd, listig vermomd als wanhopige ballingen.

Met de vluchtelingen uit de DDR, die erin slaagden over de Berlijnse Muur te klimmen of door het IJzeren Gordijn heen te breken en de Bondsrepubliek te bereiken, trokken spionnen van de Stasi, afdeling buitenland, mee, bijna altijd ongemerkt. Een van die velen wist zelfs kanselier Willy Brandt ten val te brengen.

Ik herhaal het, we kunnen ons geen onschuld veroorloven. Trouwens, onze Staatsveiligheid probeert uit te vissen wie wie is, voor iedere vluchteling afzonderlijk.

Er wordt nu geopperd dat de vluchtelingen snel zullen integreren, ja, dat zij een zegening voor onze arbeidsmarkt zullen zijn. Een oerliberaal en tevens oerdegelijk blad als The Economist is wel heel erg optimistisch over de toekomstig werkende vluchtelingen. Of schrijft The Economist wat werkgevers willen? Het zou niet de eerste keer zijn.

‘Ik vrees een niet geringe ophoping van rancune als de langdurig werklozen de nieuwkomers aan de slag zien gaan.’

Die Zeit daarentegen geeft voor Duitsland, een land met lage, zij het gemanipuleerde werkloosheidscijfers, toch enkele ontnuchterende statistieken. 59% van de migranten tussen 25 en 65 jaar die als asielzoeker naar het land zijn gekomen, hebben geen beroepsopleiding en 54% van hen werken (ter vergelijking zijn 69% van alle migranten en 80% van de Duitsers zonder migratieachtergrond aan het werk).

Ik dacht toch dat wij in België een koppig werklozenprobleem hadden. In Brussel is het werklozenprobleem zelfs zo groot als in Griekenland. Ik schrijf het hier niet voor het eerst, maar Brussel heeft buurten waar meer dan de helft van de beroepsbevolking geen werk heeft. Vooral de jongeren zitten zonder baan.

Iemand moet mij toch eens uitleggen hoe de Belgische bedrijven de vluchtelingen aan werk zullen helpen als er al zoveel jaren zoveel werklozen voor de deur staan en blijven staan. Wat moeten al die langdurig werklozen wel denken? Voor wie er al jaren geen werk is?

Ik vrees een niet geringe ophoping van rancune als de langdurig werklozen de nieuwkomers aan de slag zien gaan en zij letterlijk in de kou blijven staan. Ik durf zelfs niet te denken dat de bedrijven de vluchtelingen onder het minimum zullen betalen. Wellicht ben ik naïef, maar ik ga ervan uit dat onze werkgevers daarvoor te fatsoenlijk zijn. We kunnen ons geen onschuld veroorloven. 

http://www.mo.be/column/ocherme-da-menneke

Bedenkingen bij de foto's

Ranzig sentiment

Op de foto van het aangespoelde Syrische jongetje Aylan reageerde het publiek emotioneel. Waar eindigt oprechte betrokkenheid, vraagt Floor Rusman zich af.

Door FLOOR RUSMAN

7 SEPTEMBER 2015

We zien al maanden nare beelden van vluchtelingen, maar pas toen een dood Syrisch jongetje uiterst fotogeniek werd vastgelegd, moesten mensen huilen. Deze foto was van een heel andere orde dan eerdere foto’s van en artikelen over vluchtelingen, vond men. Dit was pas écht vreselijk. Eerlijk gezegd was ik daar verbaasd over. Een paar dagen eerder had ik een stuk gelezen over 71 vluchtelingen die op elkaar geperst in een koelwagen waren overleden. Er stond geen foto bij, maar het stuk was helder genoeg om je te kunnen voorstellen hoe afschuwelijk deze mensen aan hun eind waren gekomen. Ik had geen foto van een dood jongetje meer nodig om de ernst van de gebeurtenissen in te zien. Maar kennelijk stond ik hierin relatief alleen, want velen beschouwden deze foto als een keerpunt. Dat kwam waarschijnlijk doordat Aylan er zo schattig bij lag: zo liggen kinderen overal ter wereld in hun bedjes. En de meeste mensen hebben kinderen, dus dan wordt er gauw een snaar geraakt.

Aylans vader heb ik in wel tien verschillende poses zien huilen en ook zijn tante werd huilend vastgelegd

Het bleef niet bij die ene foto. In de dagen erna zag je overal foto’s van de nog levende Aylan: voetballend in Syrië, op de bank met knuffel en broer. De Daily Mailplaatste ‘de laatste foto van Aylan voor hij verdronk’ online: het jongetje lag te slapen op het strand. Ook van zijn familieleden doken overal foto’s op. Aylans vader heb ik in wel tien verschillende poses zien huilen en ook zijn tante werd huilend vastgelegd. Daarnaast verschenen vrijwel meteen interviews met betrokkenen: de fotograaf, de vader van Aylan, de vader van Aylans moeder, Aylans Canadese tante. Het publiek reageerde hysterisch emotioneel. Mensen waren ‘wakker geschud’. Ze hadden zelf ook een zoontje van drie en moesten er daarom van huilen. Zelfs de Facebookpagina Nederland mijn Vaderland, normaal vijandig tegenover vluchtelingen, reageerde vol afschuw: „Dit is vreselijk! Wij vinden dit echt heel erg! Dit gun je niemand!” Op Twitter zag ik een tekening langskomen van Aylan op het strand met vleugeltjes op zijn rug. Het was qua kitscherigheid een bijna Anne Geddes-achtig plaatje. Na een tijdje werd ik er misselijk van. Niet alleen van het drama zelf, maar ook van de gretigheid waarmee deze foto’s en verhalen werden gedeeld, inclusief de gevoelens die ze bij mensen opriepen. Waar eindigt oprechte betrokkenheid en beginnen scoringsdrang (bij de media) en voyeurisme (bij het publiek), vroeg ik me af. Hoe naar ook, een crisis heeft zo’n soort foto nodig, hoorde je de afgelopen dagen. Daar zit iets in: als één foto kan leiden tot meer empathie, donaties en vrijwilligers, heiligt het doel misschien de middelen. Maar het zou fijn zijn als het ingetogener kon: als we empathisch konden zijn zonder dat te laten doorslaan in ranzig sentiment.

http://www.nrc.nl/next/van/2015/september/07/ranzig-sentiment-1530514

De politiek van de sterke foto's is hachelijk

OPINIE Dramatische foto's worden vaak gebruikt als het plaatje bij het praatje dat je toch al wilde afsteken.

Door: Stephan Sanders ,journalist, programmamaker en columnist. 8 september 2015

En toen werd die mensonterende, kindonterende foto gepubliceerd van het 3-jarige jongetje Aylan Kurdi, dood maar griezelig gaaf aangespoeld op de Turkse kust bij Bodrum. Volkskrantcolumnist Bert Wagendorp concludeerde onmiddellijk: 'Die foto, dat is de waarheid. Een dode kleuter aan de vloedlijn.' Dat was sympathiek van hem, maar hoe gruwelijk de foto ook is, ik wist ook zonder dat beeld dat er vrouwen en kinderen verongelukken op hun vlucht naar Europa. De waarheid van Wagendorp was niet nieuw, maar vooral heel indringend gefotografeerd. Er werd door andere journalisten meteen gegraven: nee, geen graf, men zocht het achtergrondverhaal.

Atypisch

Abdullah Kurdi, de vader van de kleuter was vier jaar daarvoor gevlucht uit oorlogsgebied Kobani en had zich met zijn gezin gevestigd in Istanbul. Die stad is hectisch, vervuild, maar betrekkelijk veilig, en Abdullahs zus uit Canada voorzag het gezin van geld. De dodelijke vluchtpoging naar Europa moest uiteindelijk naar Canada leiden. In die zin was de situatie van de 3-jarige Aylan atypisch voor al die mensen die vluchten om hun leven te redden, het vege lijf. In juridische zin was Aylan geen politieke, maar een 'economische' vluchteling - voor zover je zulke grote worden kunt gebruiken voor zo'n klein kind. De foto van Aylan is zo doeltreffend omdat die fungeert als illustratiemateriaal, waarmee de situatie van weer andere vluchtelingen in weer andere omstandigheden wordt gesymboliseerd. Aylan is dood, en dat is gruwelijk genoeg. Maar hoe die foto nieuw licht moet werpen op de vluchtelingenproblematiek of zelfs in een oogopslag 'de waarheid' toont -ik zie het niet. Er zijn ook foto's van vluchtelingen die elkaar de trein uit vechten op desolate Macedonische stationnetjes. Of ellebogend elkaar verdrukken in Boedapest. Valt dat te begrijpen? Ja. Is dat de waarheid? Maar heel gedeeltelijk. Een foto kan altijd gebruikt worden als het plaatje bij het praatje dat je toch al wilde afsteken. Alle grenzen open, onmiddellijk, de menselijkheid gebiedt het ons. Een hek om Europa. 'Nul vluchtelingen in Rotterdam', zoals Ronald Sorensen namens Leefbaar Rotterdam in Buitenhof stelde.

Politiek van de sterke foto's

En ik maar denken: voor dit aanhoudende, onoverzienbare vluchtelingenprobleem is geen simpele oplossing. Dat wordt aanmodderen, bijspringen, op het laatste moment weer iets anders improviseren, een eenmalige uitzondering maken en ja hoor, toch nog een allerlaatste eenmalige uitzondering maken, terwijl de eenduidige politieke lijn allang aan flarden is gescheurd. Merkel schippert en manoeuvreert als geen ander - en als dat nu het hoogst haalbare is? Geen definitieve oplossing, maar iedere keer weer de crisis du jour zo goed mogelijk afhandelen, zonder dat successen uit het verleden ook maar enigszins maatgevend zijn. Na Aylans foto merkte je een omslag in het publieke denken: schoenen, voedsel en knuffels voor de gestrande mensen, borden met 'Wir heissen Flüchtlinge Willkommen.' Dat is zowel hartverwarmend als kortzichtig. Ik vrees dat een 'goeie' foto van een moordzuchtig oproer in een vluchtelingencentrum genoeg munitie levert om al die goodwill en medemenselijke warmte weer in een keer te doen verdampen. De politiek van de sterke foto's - die is pas echt hachelijk. Bernard Henry Lévy, de Franse filosoof die zich nooit in grote woorden verslikt, en ook graag onberispelijk op foto's poseert bij wereldwijde brandhaarden, zegt: 'Deze vluchtelingen, dat zijn de ware kandidaten die zich hebben ingeschreven voor de vrijheid, ze zijn de echte liefhebbers van ons Beloofde land, van ons sociale model en onze waarden.' Dat is bijvoorbeeld al erg veel tekst voor een 3-jarige kleuter. Maar meer nog: mensen die op de vlucht slaan willen niet per se een abonnement op Le Monde of NRC Handelsblad, de getrapte verkiezing van de Eerste Kamer zal ze worst wezen - ze willen niet dood. Meer een push- dan een pull-factor, zogezegd. Vluchten voedt geen waarden, maar vooral de wanhoop.

http://www.volkskrant.nl/opinie/de-politiek-van-de-sterke-foto-s-is-hachelijk~a4137437/

Het antwoord van Jezus

Nikolaas Sintobin sj postte naar aanleiding van het overlijden van Aylan het volgende bericht op zijn blog:

Het antwoord van Jezus

Het antwoord van Jezus

De Koning zal hun ten antwoord geven: “Voorwaar, Ik zeg u: al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringsten van mijn broeders, hebt gij voor Mij gedaan”... 

Dan zullen ook zij antwoorden en zeggen: “Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien of dorstig of als vreemdeling of naakt of ziek of in de gevangenis, en hebben wij niet voor U gezorgd ?” Daarop zal Hij hun antwoorden: “Voorwaar, Ik zeg u: al wat gij niet voor een van deze geringsten hebt gedaan, hebt gij ook voor Mij niet gedaan”. (Mt 25, 40.44-45)

http://nikolaassintobin.blogspot.com/2015/09/het-antwoord-van-jezus.html

6. Letter to a Non-Christian Nation

Letter to a Non-Christian Nation

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictureleft/_medium/63.jpg

Germany’s Frankfurter Allgemeine newspaper published an op-ed by Orban in which he claimed that he was defending European Christianity against a Muslim influx by stopping thousands of refugees from leaving Hungary. […] “We shouldn’t forget that the people who are coming here grew up in a different religion and represent a completely different culture. Most are not Christian, but Muslim… That is an important question, because Europe and European culture have Christian roots,” he wrote. (From Muslims threaten Europe’s Christian identity, Hungary’s leader says by Rick Noack, The Washington Post, September 3, 2015).

Dear Mr. Viktor Orban, Prime Minister of Hungary,

I know you grew up in a former communist regime and that you were educated as an atheist. Maybe that’s one of the reasons why you display a certain view of Christianity that could be questioned by the very sources of Christianity itself. There is no such thing as a Christian culture or nation. True, this is a provocative statement that needs some clarification and nuance. It would be better to write that, from a Christian point of view, some cultures are Christianized and others are not. If you want to know what that means, you should take a look at the Gospels, Paul’s letters or, in short, the New Testament as a whole. These writings are about a Jew, Jesus of Nazareth, who approaches his own Jewish culture in a particular way. First of all, this Jesus, considered by many as a great spiritual leader, has great respect for the habits, traditions, scriptures and laws of his people. Hence he says (Matthew 5:17):

“Do not think that I have come to abolish the Law or the Prophets; I have not come to abolish them but to fulfill them.”

However, by claiming that he wants to fulfill the cultural traditions of his people, Jesus already implies that these traditions are not ends in themselves but that they are directed towards a goal surpassing them. In other words, the cultural traditions are means relative to the goal they should help to accomplish. Jesus is very clear about that goal in a conversation with a lawyer (Matthew 22:35-40):

A lawyer asked Jesus a question to test him. “Teacher, which is the great commandment in the Law?” And Jesus said to him, “You shall love the Lord your God with all your heart and with all your soul and with all your mind. This is the great and first commandment. And a second is like it: You shall love your neighbor as yourself. On these two commandments depend all the Law and the Prophets.”

The priority of neighborly love implies that the existing culture is tested against the extent to which it helps to avoid making victims and to which it allows for authentic human lives. According to Jesus of Nazareth, man should not live according to rules, as if preserving a (cultural or social) system and its rules would be an end in itself, but according to the demands of neighborly love. Rules (in whatever way they are defined) should be means at the service of individual human beings and society as a whole. When Jesus and his disciples are criticized for doing things that are, strictly speaking, forbidden on the rest day – the Sabbath – Jesus answers (Mark 2:27):

“The Sabbath was made for man, not man for the Sabbath.”

Christians are convinced that the salvation of the world lies in the imitation of the way Jesus, a Jew, lived his life and approached his own culture. Because of his salvific character, at least in principle, they call him “the Christ”. As a Jew, Jesus reached for the sources in the Jewish tradition that hierarchically structured the relation between neighborly love and the particular culture of his people. To imitate Jesus means that you should look within your own culture or social organization to the sources that allow you to make your cultural or social traditions relative to the goal of neighborly love. Note that Jesus never competes with existing social, political and cultural systems. He does not abolish these systems. The following scene magnificently illustrates this (Matthew 22:15-21):

The Pharisees went out and laid plans to trap Jesus in his words. They sent their disciples to him along with the Herodians. “Teacher,” they said, “we know that you are a man of integrity and that you teach the way of God in accordance with the truth. You aren’t swayed by others, because you pay no attention to who they are. Tell us then, what is your opinion? Is it right to pay the imperial tax to Caesar or not?” But Jesus, knowing their evil intent, said, “You hypocrites, why are you trying to trap me? Show me the coin used for paying the tax.” They brought him a denarius, and he asked them, “Whose image is this? And whose inscription?” “Caesar’s,” they replied. Then he said to them, “So give back to Caesar what is Caesar’s, and to God what is God’s.”

According to the Jesus of the Gospels, to serve God means to love one’s neighbor, and this can be done in a myriad of social and cultural ways. Christianity is universalist but this universalism in no way implies a monoculturalism. It is universalist and transcultural because it challenges every culture to question itself from the perspective of neighborly love. On the other hand it is also multicultural because it does not compete with nor merely abolishes existing social and cultural systems but transforms them by (re)orienting them to the goal of neighborly love. Hence, from a Christian point of view, cultures, communities and societies are Christianized or they are not Christianized, meaning that they do or do not question themselves from the perspective of neighborly love. This also implies that so-called Christian communities are called to question themselves from this perspective. A Christianity that imposes itself by merely suppressing or destroying particular cultures and communities betrays itself. We all know that it has done so, many times during its history.

Of course, in order to practice neighborly love like Jesus we should know what he means by it. Once again he is very clear on the issue in question (Matthew 5:43-48):

“You have heard that it was said, ‘Love your neighbor and hate your enemy.’ But I tell you, love your enemies and pray for those who persecute you, that you may be children of your Father in heaven. He causes his sun to rise on the evil and the good, and sends rain on the righteous and the unrighteous. If you love those who love you, what reward will you get? Are not even the tax collectors doing that? And if you greet only your own people, what are you doing more than others? Do not even pagans do that? Be perfect, therefore, as your heavenly Father is perfect.”

Well, how about that? Our neighbors are not just our own people. They are also “other” people, not of our own, “strangers”. Jesus even considers our “enemies” to be our neighbors.

Throughout the Gospels it becomes clear that Jesus criticizes the universal tendency of human communities to structure themselves according to the identification of a common enemy or a common victim (be it an individual or a group). So on the one hand, concerning the group people are part of and that often manifests itself at the expense of a common enemy (for instance an adulteress who is about to be stoned – see John 8:1-11), it is no surprise that Jesus sows discord. It is no coincidence that he claims (Matthew 10:34-36): “Do not think that I have come to bring peace to the earth. I have not come to bring peace, but a sword. For I have come to set a man against his father, and a daughter against her mother, and a daughter-in-law against her mother-in-law. And a person’s enemies will be those of his own household.” This intention of Jesus, to create conflict where there is a certain order, is actually and paradoxically a plea against violence. Family members who slavishly obey a pater familias, tribe members who harmoniously feel superior to other groups, criminal gangs who blindly pledge allegiance to the mob boss, cult members and fundamentalist believers who are prepared to fight for their leader till death, anxious employees who sell their soul to keep their job in a sick working environment, (youthful) cliques who strengthen their internal cohesion by bullying someone, whole nations who bow to the demands of a populist dictator and execute so-called “traitors” – Jesus doesn’t like it one bit.

Opposed to the small and big forms of “peace” based on oppression and violence, of which the Pax Romana in the time of Jesus is an obvious case of course, Jesus challenges people to build peace differently. Family members who belong to a “home” where they can have debates with each other, members of enemy tribes who end age old feuds by questioning their own perception of “the other tribe”, former criminals who start to behave like “moles” to clear their violent Mafia gang, fundamentalists who – realizing what they do to those who supposedly don’t belong to “the chosen ones” – liberate themselves from religious indoctrinations, employees who address a reign of terror at their workplace, individuals who criticize the bullying of their own clique, pacifists who dare to dissent with the violent rule of a dictatorship and unveil its enemy images as grotesque caricatures – Jesus likes it. “Love your enemies”, Jesus says. Everyone who no longer condemns the external enemy of his own particular group because of a stirred up feeling of superiority, generates internal discord: “A person’s enemies will be those of his own household.” It’s only logical.

In short, Jesus argues in favor of non-violent conflict in order to end violent peace. That’s why he can say on the other hand, eventually (John 14:27): “Peace I leave with you; my peace I give to you. Not as the world gives do I give to you.”

So, dear Mr. Orban, if you want your nation or Europe as a whole to act like a “Christian” nation or continent, you should not build a peace and order based on the exclusion (or even destruction) of a people because of their culture or religion. To quote Jesus once more, “If you greet only your own people, what are you doing more than others?” Maybe we could challenge each other to discover our own cultural resources that criticize our all too human tendency to build communities and cultures at the expense of victims and sacrifices. To speak to you once more, from “our” shared paradoxical cultural resources (as a Christian “culture” does not really exist because Christianity belongs and does not belong to any one culture), from one Christian to the next (Colossians 3:8-11):

Now you must rid yourselves of all such things as these: anger, rage, malice, slander, and filthy language from your lips. Do not lie to each other, since you have taken off your old self with its practices and have put on the new self, which is being renewed in knowledge in the image of its Creator. Here there is no Gentile or Jew, circumcised or uncircumcised, barbarian, Scythian, slave or free, but Christ is all, and is in all. 

Sincerely,

E. Buys

https://erikbuys.wordpress.com/2015/09/21/letter-to-a-non-christian-nation/

7. De kerk en de vluchtelingen

Ook de kerk roept op om de vluchtelingen te helpen. Zo deden de Belgische bisschoppen op 21 augustus de oproep om de deuren open te zetten voor asielzoekers. Enkele dagen later volgde de paus met een internationale oproep, namelijk dat elke parochie één vluchtelingengezin moet opnemen.

De Belgische bisschoppen

Bisschoppen doen oproep aan huiseigenaars

‘Zet uw deuren open voor asielzoekers’

21/08/2015 door rvs | Bron: BELGA

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictures_bottom_middle/_medium/64.jpg
Asielzoekers schuiven aan bij Fedasil. Foto: BELGA

De Belgische bisschoppen en Caritas International vragen huiseigenaars om hun woning of appartement te verhuren als opvangplaatsen voor asielzoekers. De organisatie wil in ruil het beheer van die woonsten op zich nemen.

‘Vandaag dreigt een groeiend tekort aan individuele woningen voor asielzoekers’, waarschuwen Caritas International en de Bisschoppenconferentie. ‘Daarom wil Caritas International een beroep doen op het solidariteitsgevoel van huiseigenaars.’ ‘Wij vragen congregaties, parochies en de christelijke gemeenschap in de brede zin van het woord om na te gaan op welke manier ze aan deze oproep gevolg kunnen geven, zoals ook paus Franciscus ons uitnodigt om onze deuren te openen voor de medemens die op zoek is naar de bescherming van een staat’, aldus de Belgische bisschoppen. Caritas zoekt huizen en appartementen die bewoonbaar zijn, de nodige sanitaire voorzieningen en een kookhoek hebben en voor minstens zes maanden verhuurd kunnen worden. In ruil betaalt de organisatie een correcte huurprijs en staat ze zelf garant voor het goede onderhoud van de woning. ‘We kunnen momenteel de nodige sociale begeleiding verzekeren in Brussel, Mechelen, Antwerpen, Oostende, Luik, Seraing, Verviers en Charleroi. Maar buiten deze steden zoeken we nog woningen voor mensen die erkend zijn als vluchteling’, besluiten de geestelijken. Vluchtelingenwerk Vlaanderen reageert tevreden op de oproep tot solidariteit met asielzoekers en vluchtelingen die uitgaat van Caritas en de Belgische bisschoppen.

'Ook sociale organisaties kunnen het verschil maken'

'Caritas is een van onze zeven partners', zegt Els Keytsman. 'Zij en wij zijn dag in dag uit op zoek naar veilige en betaalbare woningen om asielzoekers en vluchtelingen in onder te brengen. Wij zorgen dan voor de praktische uitvoering zoals de betaling of het verrichten van kleine klusjes om de woningen bewoonbaar te maken, als dat nodig is.' 'Belangrijk vind ik ook dat ook de bisschoppen met hun geestelijk gezag de oproep ondersteunen en de mensen erop wijzen dat ze wel degelijk een belangrijke rol kunnen spelen bij de opvang van de vluchtelingen. Ook andere verantwoordelijken van religies doen op gezette tijden dergelijke oproepen. Zo wordt in moskeeën regelmatig onderstreept dat het de plicht is van de moslims om behoeftige mensen of minderbedeelden te helpen.'

'En het hoeft ten slotte niet beperkt te blijven tot geestelijke verantwoordelijken die een oproep doen', besluit Els Keytsman. 'Ook sociale organisaties of culturele verenigingen kunnen het verschil maken. Ik denk bijvoorbeeld aan het Davidsfonds dat in de kersttijd van 2013 de actie "U zijt wellekome, een kerstsamenzang" organiseerde waarbij de opbrengst naar Vluchtelingenwerk Vlaanderen ging. Dat heeft toen meer dan 23.000 euro opgebracht. Met zo een mooie som kun je al veel doen voor de opvang van vluchtelingen.'

http://www.standaard.be/cnt/dmf20150821_01827881

Kerk in Nood België op bezoek bij vluchtelingen in Noord-Irak

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictures_bottom_middle/_medium/66(1).jpg
Christenen in nooddorp opgebouwd met steun van Kerk in Nood

Samen met drie Belgische bisschoppen, Mgr. Jozef De Kesel van Brugge, Mgr. Guy Harpigny van Doornik en Mgr. Leon Lemmens van het Vicariaat Vlaams-Brabant en Mechelen, reizen mevr. Uma Wijnants, directeur van Kerk in Nood België, en voorzitter E.H. Dirk De Gendt naar Noord-Irak op donderdag 17 september 2015. Ze zullen er de vluchtelingenkampen bezoeken die met financiële steun van o.a. Kerk in Nood zijn opgetrokken, nadat de inname van Mosoel en de Ninive-vlakte door Islamitische Staat een grote vluchtelingenstroom op gang bracht, nu 13 maanden geleden.

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictures_bottom_middle/_medium/67(2).jpg
Vertrek van 3 bisschoppen naar Erbil (Irak) (c) Tim Dirven

Kerk in Nood betaalde mee voor het oprichten van containerwoningen en deelt in de huurkosten van appartementen voor gezinnen van vluchtelingen in Noord-Irak. Bovendien ontvangen 13.000 families op regelmatige basis een voedselpakket met o.a. 15 kg rijst, 5 kg suiker, 4 liter bakolie en andere levensmiddelen. Kerk in Nood wil ook de toekomst van de gevluchte jongeren veiligstellen en investeerde daarom fors in de bouw van acht scholen in Ankawa en Dohuk voor lager, middelbaar en zelfs hoger onderwijs. Uiteraard ondersteunt onze katholieke hulporganisatie de priesters en religieuzen van Irak. Ze zijn een onmisbare schakel in de hulpverlening en bieden de vluchtelingen zowel humanitaire als spirituele steun, zodat de hoop levend blijft.

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictures_bottom_middle/_medium/68(3).jpg
Mevr. Uma Wijnants, directeur van Kerk in Nood.

De delegatie van Belgische bisschoppen en Kerk in Nood zal er met enkele kerkleiders spreken die instaan voor de hulpverlening. Ze ontmoeten ook gezinnen en families die op de vlucht zijn voor het  geweld van islamitische fundamentalisten. Kerk in Nood steunt al jarenlang de Kerken in Irak. Mevr. Uma Wijnants: “Met dit solidariteitsbezoek willen we nagaan wat de huidige noden zijn van de bevolking, zodat we gepaste hulp kunnen bieden. Dankzij de aanwezigheid van de Belgische bisschoppen voelen deze mensen ook dat ze niet in de steek gelaten worden en dat de christenen in België voor hen bidden en met hen solidair zijn.”

Vandaag organiseert ook de Pauselijke Raad Cor Unum een bijeenkomst om met de katholieke liefdadigheidsorganisaties te overleggen over de humanitaire crisis in Syrië en in Irak. Ze zullen er de hulpverlening evalueren en tegelijk afspraken maken over de aanpak naar de toekomst toe. Kerk in Nood wordt vertegenwoordigd door priester Andrzej Halemba, de referent voor het Midden-Oosten. Daarnaast zal ook Mgr. Bashar Warda, de aartsbisschop van Erbil, aanwezig zijn. Hij is één van de kerkleiders uit Noord-Irak en een belangrijke projectpartner van Kerk in Nood in de hulpverlening aan de ontheemde gezinnen.

Met de delegatie reizen ook Belgische journalisten (TV, radio, krant) mee. U kan deze reis volgen via de sociale media en de website www.kerkinnood.be. Daar vindt u ook meer informatie over onze projecten en kan u een online gift doen.

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor alle mensen in nood. Op die manier dragen we zorg voor de toekomst van de arme, lijdende en vervolgde Kerk.

http://www.kerkinnood.be/kerk-in-nood-belgie-op-bezoek-bij-vluchtelingen-in-noord-irak/

De paus

Paus: "Elke parochie zou één vluchtelingengezin moeten opvangen"

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictures_bottom_middle/_medium/70(2).jpg
PhotoNews, zo 06/09/2015 - 15:37 Michaël Torfs

Paus Franciscus heeft in het kader van de vluchtelingencrisis de katholieke parochies en andere religieuze gemeenschappen opgeroepen om elk één gezin van vluchtelingen op te vangen. Het Vaticaan gaat zelf het goede voorbeeld geven en met zijn twee parochies twee gezinnen met vluchtelingen onderdak bieden. De paus vraagt om een "concreet gebaar" in de aanloop naar het Jubeljaar van de Barmhartigheid dat op 8 december begint. Hij roept elk katholieke parochie, maar evengoed elke religieuze gemeenschap, elk klooster en elk heiligdom in Europa op om elk een familie op de vlucht op te vangen. Het evangelie roept ons daartoe op, zei hij op het Sint-Pietersplein in Rome. Het Vaticaan benadrukte dat de oproep zich richt tot de parochiegemeenschappen in hun geheel, en niet enkel tot de priesters. Duitsland, Frankrijk en Italië tellen samen zo'n 50.000 parochies, België telt er een kleine 4.000. 

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictures_bottom_middle/_medium/71(3).jpg
http://bit.ly/1YJMsal

De Duitse bisschoppen

In Duitsland gingen de kerkleiders zelfs persoonlijk naar het station om de vluchtelingen te verwelkomen.

Kerkleiders uit Beieren verwelkomen vluchtelingen persoonlijk

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictureleft/_medium/72(1).jpg

EKD-presesbisschop Heinrich Bedford-Strohm, de preses van de evangelische Kerk van Duitsland Bron: Phk/KerkNet

BRUSSEL (KerkNet) – De Duitse kardinaal en Comecevoorzitter Reinhard Marx, de aartsbisschop van München en Freising en voorzitter van de Duitse bisschoppen, en de evangelische bisschop Heinrich Bedford-Strohm, de preses van de evangelische Kerk van Duitsland, gingen zaterdagnamiddag persoonlijk naar het centraal station van München om er vluchtelingen welkom te heten. Kardinaal Reinhard Marx vertelde dat de ontmoeting vooraf niet was gepland. "Wij hadden met elkaar afgesproken om 's middags samen te eten. Na de stroom berichten per smartphone over de komst van de vluchtelingen besloten wij spontaan om naar het station te gaan." 

De evangelische en katholieke bisschop spraken met vluchtelingen, maakten plezier en bemoedigden de kinderen. Zij staken ook de politieagenten, het spoorwegpersoneel en andere helpers een hart onder de riem en brachten hulde aan de grote solidariteit en hulpbereidheid bij de bevolking.

http://www.kerknet.be/actua/nieuws_detail.php?nieuwsID=133991 (Kerknet)

8. Solidariteitsacties

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictureleft/_medium/73(1).jpg

Solidariteitsacties komen als paddenstoelen uit de grond. Heel wat mensen willen helpen en rijden bijvoorbeeld naar Calais met hulpgoederen of gaan massaal hulpgoederen bij organisaties afgeven. Echter, dat kan ook voor een bepaalde chaos zorgen, ook al zijn deze initiatieven bijzonder goed bedoeld.

Daarom stelde bijvoorbeeld ORBIT vzw 10 tips samen voor burgers die hun solidariteit concreet willen maken.

TIP 1: Zet je samen in met anderen

TIP 2: Meewerken in een bestaande vrijwilligerswerking van een opvangcentrum of lokaal opvanginitiatief

TIP 3: Ik ben goed in… en wil helpen bij de integratie en inburgering van nieuwe migranten.

TIP 4: Jongeren ‘van hier’ en jongeren ‘op de vlucht’ hebben een gezamenlijke toekomst!

TIP 5: Woningen gezocht!

TIP 6: Je wil iemand thuis opvangen of zelf een woning ter beschikking stellen

TIP 7: Helpen om gezinnen te herenigen of andere slachtoffers te helpen

TIP 8: Gebruik je sociale media en je eigen netwerk. Kruip in je pen en geef goede en correcte berichten door.

TIP 9: Solidariteitswerkingen kunnen je financiële steun nu goed gebruiken.

TIP 10: Een andere benadering van het migratievraagstuk, begint ook bij jou!

Alle uitleg vindt u hier: http://www.orbitvzw.be/wp-content/uploads/2015/08/WAT-KUNNEN-WIJ-HIER-DOEN-VOOR-ASIELZOEKERS-ORBIT082015defvoorzending.pdf

 

9. In gesprek gaan met de klas

Het is niet altijd makkelijk over een thema als vluchtelingen te praten in de klas. Het ligt ook politiek gevoelig. Geef de vluchtelingen gezichten, het gaat namelijk om mensen van vlees en bloed, gezinnen en zelfs kleine kinderen. Het internet staat vol met filmpjes van vluchtelingen, enkele voorbeelden:

Het verhaal van Syrische vluchtelingen in Libanon

Syrian Refugee Children Speak Out | UNICEF

Alsook zijn er liederen die een gesprek kunnen openen, bijvoorbeeld:

Herman Van Veen - Een beter land
Nummer: Een beter land
Artiest: Herman Van Veen
Lengte: 3:5
Tekst:

Ze trekken over bergen,
doorkruisen de woestijn
of zwerven over zeeën
om vrij te zijn.

Waar de oorlog teistert,
waar de honger woedt,
moeten ze uit huis vandaan
en zwerven dan voorgoed.

De eeuwen door klinkt in de nacht
steeds diezelfde bange klacht:
waar is thuis?
waar is thuis?

Iedereen blijft hopen
dat hij nog een toekomst heeft,
rust voor zijn vermoeide hoofd,
een plek waar hij in vrede leeft.
Laat me niet verrekken,
pak me bij de hand
en we vinden misschien samen
ooit nog een beter land.

Iedereen blijft hopen
dat hij nog een toekomst heeft,
rust voor zijn vermoeide hoofd
een plek waar hij in vrede leeft.
Laat me niet verrekken,
pak me bij de hand
en we kijken misschien samen
uit op een beter land.

Iedereen blijft hopen
dat hij nog een toekomst heeft,
rust voor zijn vermoeide hoofd,
een plek waar hij in vrede leeft.
Als je maar dichtbij blijft,
gaan we hand in hand
en zullen we de grens passeren
van een nieuw en beter land.

10. Websites

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictureleft/_medium/76.jpg

“VluchtelingenWerk Nederland wil jongeren betrekken bij vluchtelingen en hen in beweging brengen. Daarom laten wij zien waarom mensen vluchten en wat een vluchteling doormaakt na aankomst in Nederland. Dat doen we met speciaal lesmateriaal over vluchtelingen voor verschillende leeftijden.”

http://www.vluchtelingenwerk.nl/wat-wij-doen/educatie

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictureleft/_medium/78.jpg

Op de website van klasse.be kan je terecht voor heel wat informatie over vluchtelingen op school.

https://www.klasse.be/reeks/asielzoekers/

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictureleft/_medium/79(2).jpg

De website vluchtelingenwerk.be geeft heel wat informatie en toelichting bij bijvoorbeeld de asielprocedure die gevolgd moet worden in België.

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictureleft/_medium/81(1).jpg

De website vredescentrum.be geeft aan hoe je de vluchtelingencrisis in de klas kan bespreken.

http://vredescentrum.be/thema/de-kijker/de-vluchtelingencrisis-je-klas-bespreken

afbeelding-/thomas/cms2/uploads/image/pictureleft/_medium/thomasgoessocial.jpg

Thomaswebsite: In de kijker Secundair Onderwijs: Vluchtelingen: cliché, foto, icoon?

Lespakket over vluchtelingen.

Deze pagina werd gepubliceerd op 01/10/2015

Reacties

Geen reacties gevonden

Reageer op deze pagina:

Mijn reactie:

Volg Thomas op

Download de Thomas-app